Hər şey elə düşündüyüm kimi də oldu… Səhərə qədər gözümü qırpmadan, saatın saniyə əqrəbinin ahəngdolu səsindən qeyri bir səda eşitmədim. Artıq mən nə baş verdiyini və qatilin kim olduğunu bilirdim. Hər şeyi Minarə xanıma necə danışacağımı xəyal etdikdə isə, məni vahimə bürüyürdü. Görəsən, qadın bütün bunlara tab gətirə biləcəkdimi?! Bu sözləri eşitmək ona elə də asan olmayacaqdı, çünki bütün bu dəhşətli hadisələr, onun dörd ildir yaşadığı mənzildə baş vermişdi.
Mən Minarə xanımın yuxulu simasını görəndə, artıq səhər saat altı idi… Qadının gözlərinin altı şişmiş, ağı isə qızarmışdı. Biz dəhlizdə qəfildən rastlaşmışdıq.
- Sabahınız xeyir. – qadın ağır-ağır dedi – Saat neçədir?
- Altıdır… Artıq səhər açılıb.
- İnana bilmirəm… Yəni hər şey bitdi?! Mən bütün gecəni yata bilməmişəm. Bu gecə ömrümdən az qala iyirmi il itirdim. – qadın pəncərəyə tərəf yaxınlaşdı – Siz dəhlizdə yatmışdınız?
- Dəhlizdə idim, amma yatmamışdım.
- Hiss olunur. – Minarə xanım mənə baxıb, gülümsədi – Mənə görə çox əziyyət çəkdiniz.
- Mən heç nə etmədim… – üzümü yana çevirdim – Sadəcə söz vermişdim və sözümə də əməl etməli idim.
- Yenə də, çox sağ olun. – qadın təşəkkür etdi – Bütün gecə dəhlizdə oldunuz, heç nə görmədiniz?
- Yox, heç bir şey görmədim.
- Bu gün dəqiq iyul ayının 23-dür? Bəlkə hər şey bu gecə baş verəcək?
- Daha heç bir şey olmayacaq. – qorxmuş qadını sakitləşdirdim – Mən, əslində bu gecə də dəhşətli bir hadisənin olmayacağını bilirdim, amma yenə də fikrimi qətiləşdirmək üçün bunu etməyə, yəni sizdə qalmağa məcbur oldum.
- Siz artıq məsələnin nə yerdə olduğunu bilirsiniz?
- Bəli, bilirəm…
- Mənə danışacaqsınız?
- Danışacam, amma bu evdə o qədər dəhşətli hadisələr olub ki, siz evinizi satmağa məcbur olacaq qədər vahimələnəcəksiniz.
- Olsun… Mən hər şeyi bilmək istəyirəm.
- O zaman, gəlin qonaq otağına keçək.
Minarə xanım süfrəyə çay gətirəndə, on dəqiqəyə yaxın vaxt keçmişdi və biz artıq qonaq otağında idik. Mən masanın arxasında, qadın isə mənimlə üzbəüz divanda