Məncə artıq bu şam yeməyi hakda danışmağa ehtiyac yoxdur.
Onlar bir yerdə yaşamağa başladılar.Zöhrə xanım sahib olduğu nə var idisə, hamısını rəsmi şəkildə Anara vermişdi.Artıq Anar, şirkətə motosikletlə gedən adi işçi yox, bahalı maşınlarla gedən müdür idi.
Həyat və zaman dayanmadan gedirdi.Artıq dörd il idi ki onbirlikdə idilər.Bir övladlarıda olmuşdu.Uşaq "daun” sindromu ilə anadan olmuşdu.Axı ağıllı Anar bu yaşda olan bir qadının problemli övlad dünyaya gətirmə ehtimalının böyük olduğunu bilməli idi.Daun sindromlu körpə isə əsas ehtimal olmalı idi.Uşaq böyüdükcə mənsub olduğu sindromun əlamətləri xarici görünüşündə və davranışlarında artırdı.Bu vəziyyət Zöhrə xanımı çox narahat edirdi.Getdikcə o uşaqdan utanırdı sanki.Bəli, məndə utanardım.O körpənin yerində olsam, bu valideyinlərdən utanardım..
Anara gəldikdə isə, bu onu narahat etmirdi.O heç uşağıyla günn ərzində yarım saat vaxt keçirmirdi.Bütün günü sevgililərinin yanında olur, ora-bura pul saçırdı.Amma bəzən gecələr, təklikdə olduğu zaman ağlayırdı.Səbəbi isə naməlum idi.Pulun və eyş-işrətin məftunu olmuş Zöhrə xanım nə edəcəyini bilmirdi.Onun beyninə bəzən axmaq fikirlər gəlirdi.Və sonda bu fikirlərdən birini seçdi..
Anarın evə tam sərxoş şəkildə gəlməsini gözləyirdi.Belə günlərin birində, Zöhrə xanım Anarla söhbət etməyə başladı:
-Anar, uşağa fikir ver.O bizə heç yaraşmır.Gələcəkdə getdiyi hər yerdə bizi biyabır edəcək.Bizim şirkətlərimizidə idarə edə bilməyəcək.
Anar içkinin təsirindən sayıqlayırdı:
-Həə?Apar at bir xəstəxananın qabağına, sorada qayıd gəl.Yaxşı fikirdi hə Nərmin?
-Yox.Elə eləsək bizi mütləq tapacaqlar.Onda lap çox biyabır olacayıq.Biz onu öldürməliyik!
Bu vaxt sanki Anara sillə vurdular.
-Başın xarabdı?Biz körpə uşağı öldürəcəyik?
-Yoxsa ona valideyinlik etmək istəyirsən sona qədər?
Anar bir az fikirə getdi.O, qəlbinin dərinliklərində bunu etmək istəməsədə, sərxoş və "Zöhrə xanımın Anarı” olan Anar, bunu etməli idi.Anar uzun sürən səssizlikdən sonra, dilləndi:
-Uşağı götür,