gəl.Maşında sizi gözləyəcəm.
Zöhrə xanımın üzü güldü və tez Anar deyəni etdi.15 dəqiqədən sonra onlar üçü də maşında idilər.Anar hara sürəcəyini, necə sürəcəyini bilmirdi.Sərxoşluq və bütün vücudunu bürüyən naməlum hiss onun bütün düşünmə qabiliyyətini əlindən almışdı.Onlar evlərindən çıxıb, bir saata yaxın yol getdilər.Tamami ilə şəhərdən kənarlaşmış olduqlarına əmin olduqdan sonra, maşını saxladılar.Gecə saat 2-3 olduğundan demək olar ki, heç kəs yox idi.Arada, bir-iki maşın keçirdi. Anar maşını düzənlik bir yerdə saxlamışdı.Maşından düşüb, yoldan 100-150 metr kənara getdilər.Əllərində bir balta, bir bel, bir az parça və başqada bir neçə şey var idi.Onlar uşağı hansı yolla məhv edəcəkləri barədə yol boyu mübahisə etmişdilər.Biri onu diri-diri basdırmağın, biri isə parçalayıb basdırmağın daha yaxşı üsul olduğunu deyirdi.Ata və ana ürəyidir axı.Onların biri uşağın parçalanarkən əzab çəkməsini, digəri isə nəfəssizlikdən can verməsini istəmirdi..
Nəhayət evin kişisi – Zöhrə xanım, diri-diri basdırmaq qərarında qaldı.Anar uyğun bir yer tapıb, qazmağa başladı.10 dəqiqədən sonra uşağı Zöhrə xanımdan alıb, qazılmış yerə qoydu.Onun əlləri və bədəni inanılmaz tərzdə əsirdi.Qorxu və atalıq hissi məncə bunun səbəbkarı idi.Anar bu məzarı qazmağa sərf etdiyi zamandan bəlkədə 5 dəfə tez bir müddətdə doldurdu.Bu kiçik zaman intervalında uşağın çığırtıları ilə yanaşı, Anarın göz yaşlarıda dayanmadı.Onlar işlərini bitirdikdən sonra, tez oradan