Nişanınız da artıq olmayacaq. Unut hər şeyi!

- Alo, Xalidə xala, alo..

- Kim idi qızım? Sonanın anası soruşdu.

- Heç, ana. Səhv düşmüşdülər.

- Yaxşı, gəl yeməyini ye. Atan da gələcək bir azdan.

- Bəs Səbinə yemək yeyib?

- Yeməyib, səni gözləyir. Bilirsən axı, sənsiz yemək yeməz. Ona görə də gəl yemək yeməyə, yoxsa balaca bacın ac qalacaq.

Hamı süfrə başında yemək yeyirdi. Sona isə yenə düşünürdü. Xalidə
xanımın dediklərini unuda bilmirdi. Sonanın narahat olduğunu görən
atası soruşdu:

- Gözəl qızım, sənə nə olub? Yeməyin qabağında qalıb. Xəstələnməmisənki?

- Yaxşıyam ata. Narahat olma.

Artıq hava qaralmışdı. Səbinə yatmışdı. Sona isə valideynləri ilə
danışmaq istəyirdi. Ancaq, bilmirdi necə başlasın. Hər şeyi bilmək
istəyirdi. Anarın dediklərinin yalan olduğunu valideynlərindən eşitmək
istəyirdi. Özünü toplayaraq qonaq otağına keçdi və sözə başladı.

- Ana, ata, mən sizinlə danışmaq istəyirəm. Ancaq xahiş edirəm mənə düzünü deyin.

- "Nə olub, qızım?” deyə Kübra xanım soruşdu.

- Anacan, bilmirəm eşitdiklərim doğrudur, ya yox. Doğru da olsa,
bilin ki, mən sizi çox istəyirəm. Birinci onu deyim ki, Anarla nişanımız
olmayacaq. Biz ayrıldıq. Bu onun qərarı idi.

- Necə yəni ayrıldız? Axı nişana az qalmışdı. Mən onunla danışaram.

- Yox ata lazım deyil.

- Sonra nə demək istəyirdin, qızım?

- Sizə yalan deməyəcəm. Anar mənə dedi ki, siz mənim həqiqi
valideynlərim deyilsiniz. Xalidə xala hər şeyi araşdırıb. Anarla
ayrılmağımızı istəyirdi. Məni gəlini kimi görmək istəmirdi. Bunun üçün
də əlindən gələni əsirgəmədi (dərindən ah çəkir). Xalidə xalanın dediyi
doğrudurmu? Mənə düzünü deyin, xahiş edirəm.

Uzun səssizilikdən sonra Qalib bəy dilləndi.

- Doğrudur, qızım. Sən bizim doğma qızımız deyilsən. Ancaq biz
səni həmişə öz doğma övladımız kimi çox sevmişik. Sən bizim ailəyə
xoşbəxtlik gətirdin.

- Bəs mənim doğma valideynlərim kimdir?

Bilmirik, qızım. Bizim arzumuz idi,