Sona dəniz qırağında gəzməyi çox sevərdi. Suallarına cavab tapa
bilməyəndə, çətinliyi olanda dəniz qırağına gələr, düşünərdi. Bu gün də
cavab tapa bilmədiyi sualları var idi və o, yenə də dəniz qırağına
gələrək dərin düşüncələrə qərq olmuşdu. Çox sevdiyi Anardan gözləmədiyi
zərbəni almışdı. Sona ilə Anar bir-birilərini sevirdilər. Valideynləri
də bundan xəbərdar idi. Ancaq Anarın anası Xalidə xanım heç cürə oğlunun
Sona ilə ailə həyatı qurmasını istəmirdi. Öz bacısı qızı Həcəri gəlini
kimi görmək istəyirdi. Anarla Sonanı ayıracağını özünə söz vermişdi.

İki gün əvvəl:

Anar Sonaya zəng edərək təcili görüşmək istədiyini bildirdi və
zəngi sonlandırdı. Sona razılaşaraq görüş yerinə getdi. Sonanın içində
qəribə bir hiss var idi. Ancaq bu hissin nə olduğunu anlaya bilmirdi,
çox qorxurdu. Artıq görüş yerinə çatan Sona həyəcanla Anarın ona nə
deyəcəyini gözləyirdi.

- Anar, artıq 5 dəqiqədir susursan. Məni niyə təcili çağırdın? Nə olub?

- Mənə diqqətlə qulaq asmağını istəyirəm. Məni dinlə və heç nə
demə, xahiş edirəm. Bu qərarı vermək mənə çətin oldu. Artıq bacarmıram,
Sona. Bilirəm sənə də çətindi. Anam sənin ailən haqqında maraqlanıb.
Səni öz gəlini kimi görmək istəmir. Məni bağışla, ancaq mən bunu
deməliyəm. Kübra xala ilə Qalib əmi sənin doğma valideynlərin deyillər.
Anamla danışmağa çalışdım ancaq mənə qulaq asmadı. Bağışla məni, Sona!

- Anar, sən nə danışırsan? Necə yəni mənim doğma valideynlərim deyillər? Mən.. mən. İnanmıram. Bu yalandı.

- İnanmırsansa soruş, Sona. Anam yalançı deyil. Heç nəyi
uydurmur. Bu bizim son görüşümüzdü, indi isə mən getməliyəm, işdən icazə
almışdım.

Bütün yolu düşünərək Sona evə çatmışdı. Otağında ağlayırdı və
ağlaya-ağlaya yuxuya getmişdi. Telefonuna gələn zəng onu oyadır.
Gözlərini ovuşduraraq telefona cavab verir:

- Alo, eşidirəm.

- Sən elə bilirdin mənim gəlinim olacaqsan? Bilinmir anan kimdi,
atan kimdi. Oğlumu aldada bilmədin. Bir də səni oğlumla görməyim.