yerə buraxan deyiləm. Səni neçə il gözləmişəm.

- Axı anam və atam narahat olacaqlar.

- Hava qaralır, mənim balam. Bu gün burada qal. Valideynlərinə
zəng et, mən özüm onlarla danışacağam. Sən get gündəliyi oxu və heç
nədən narahat olma.

Zəhra nənə Sonanın valideynlərinə zəng edib onları öz şirin dili
ilə dilə tutmağı bacardı. Onlar Sonanın gecə orda qalmasına icazə
verdilər. Sona anasının gündəliyini oxumaq üçün yan otağa çəkildi.

Gündəliyi açaraq oxumağa başladı.






- " Salam, mənim gözəl qızım. Bilirdim, gələcəksən. Səni çox
gözləyirdim. Ancaq xəstəliyim məni artıq çox yormuşdu. Bilirdim, sən
gələndə artıq həyatda olmayacağam. Səni öpüb, qoxlayıb, bağrıma basmağı
çox istərdim. Bağışla məni, qızım. Bilirəm, ilk sualın "niyə məni
atmısan?” olacaq. Mənə sənin öldüyünü demişdilər...

Atan çox gözəl insan idi. Onunla uzaq qohum idik. Onunla ilk dəfə
ad günümdə tanış oldum. Həmin gün iyirmi yaşım tamam olurdu. Nə qədər
böyüsəm də atam mənə "balaca qızım” deyərdi. Həm də evin yeganə övladı
idim. Çox qohumu tanımadığım üçün atam məni onlarla tanış etmək istədi.
Sonda isə Zaura yaxınlaşdıq.

- Qızım, bax bu Zaurdur, çox uzaq qohumuq amma, Zaurun atası yaxın dostum idi.

Ad günü şənliyi artıq bitmişdi. Mən də öz otağımda oturub mənə
verilən hədiyyələrə baxırdım. Onların arasında diqqətimi bir hədiyyə
çəkdi. Digər hədiyyələrdən çox fərqlənirdi, bəlkə də mənə fərqli
gəlmişdi. Üstündə "Gülsüm xanıma sevgilərlə” sonda isə "Hörmətlə Zaur”
yazılmışdı. Hədiyyəni açdıqda içində gündəlik gördüm. Bəli, sənin indi
oxuduğun gündəlik atanın mənə hədiyyəsidir.

Zaurun özündən on yaş böyük bacısı var idi. Onun haqqında çox eşitmişdim. Eşitdiklərim isə heç də ürək açan deyildi.

Bir gün atam evə sevincək gələrək mənə şad xəbəri olduğunu dedi. Atamın bu sevincinin səbəbi mənə çox maraqlı idi.

- Gəl yanıma, mənim balaca qızım.

- Ata, nə olub? Nə şad xəbərdi elə?

- Qızım, Zaur yadındadır?

-