- Yadımdadır, ata. Ad günümdə tanış olmuşduq.

- Zaur səni bəyənib. Valideynlərinə də deyib. Sən razı olsan gəlib səni istəyəcəklər.

- Bəs sən necə ata, razısanmı?

- Əsas sənin fikrindi, qızım. Mənim fikrim sənin üçün vacibdirsə,
əlbəttəki razıyam. Zaur çox yaxşı oğlandır. Atası da dostumdur.

- Sən razısansa, mən də razıyam, ata.

Atanla 4 ay sonra nişanlandıq. Nişanlı olarkən bacısını da
tanıdım. Eşitdiklərim özünü doğrultmuşdu. Almaz bibin məni heç sevmirdi.
Zaurla məni görəndə çox qısqanardı. Atanı çox sevərdi. Nəhayət toy günü
də yaxınlaşdı. Atam ağlamamaq üçün gözlərini məndən gizlədərdi. Sonda
isə dözməyib ağlamışdı. "Balaca qızım, mən sənsiz nə edəcəm? Xoşbəxt
ol!” deyərək, alnımdan öpmüşdü. Atam məni buraxmaq istəmirdi, anam onu
güclə dilə gətirmişdi.

- Yaxşı, Zəhra xanım, imkan ver, qızımla vidalaşım.

- Heydər, qızın uzağa getmir, burax artıq onu.

Toydan bir həftə keçməmiş çətinliklər başlandı. Bibin həmişəki
kimi bizi qısqanırdı. Atan işdən gələn kimi məni ona şikayət edirdi.
Zaur məni çox sevirdi və bacısının da xasiyyətinə çox yaxşı bələd idi.

Almaz bibin Zauru özü böyütmüşdü. Onlar balaca olanda
valideynləri qəzada vəfat etmişdi. Bibin atanı yad əllərə verməmək üçün
hətta ailə həyatı da qurmamışdı.






İki ay keçmişdi. Oktyabr ayı idi. Həmin gün hamilə olduğumu
bildim. Çox xoşbəxt idim. Bu xəbəri atana deyəndə çox həyəcanlanmışdı.
Bir neçə dəfə "- Mən ata olacağam” təkrar edərək bacısına bu şad xəbəri
vermişdi. Bibin üzündəki süni gülümsəmə ilə qardaşını təbrik etmişdi.

Qarşıda məni nələr gözləyirdi, bilmirdim. Bibinin dəyişəcəyini
düşünmüşdüm, ancaq bu belə olmadı. Artıq hamiləliyimin səkkizinci ayında
idim. Bir gün qapı döyüldü. Bibin yatdığından qapıya mən yanaşdım.
Qapını döyən Orxan idi, atanın yaxın dostu.

- Salam, Gülsüm bacım. Almazı çağırardınız, zəhmət olmazsa. Çox həyəcanlı görsənirdi, əlləri- ayaqları əsirdi.

- Almaz yatıb. Nəsə baş verib? Mənə