deyin.

- Yox.. Almaz xanımı çağırın. Sözümü ona demək istəyirəm.

- Gülsüm kimdi? Nə olub?

- Buyurun, Almaz xanım gəldi. Sözünüzü deyin.

- Ay Orxan, xoş gəlmisən, keç içəri.

Orxan içəri keçərək Almazla qonaq otağına daxil oldu. Orxan
bibindən qapını bağlamasını xahiş etdi. Bilmirəm, içəridə nə söhbət
edirdilər. Almazın qəfil qışqırıq səsi məni qorxutdu.

- Aman Allahım. Bu nədi başımıza gəldi. Mənim yeganə qardaşım. Ola bilməz. Yalandı.

"Qardaşım” sözünü eşidəndə tez qonaq otağına doğru qaçdım. Orxan Almazı sakitləşdirməyə çalışırdı. Nə baş verdiyini anlamırdım.

- Orxan, nə olub?

Orxan sualıma cavab vermək istəyirdi ki, birdən Almaz iri addımlarla üstümə gəlməyə başladı.

- Nə baş veribsə, hamısı sənin üstündə olub. Qardaşım sənin üçün
hədiyyə almaq istəyirmiş. Buna görə də işdən icazə alıb. Yolda isə onu
maşın vurub. Hamısını sən eləmisən! Günahkar sənsən! Qardaşım, canım.
Artıq həyatda yoxdur (Hönkürtü ilə ağlamağa başladı).

Eşitdiklərimə inana bilmirdim. Yerimdə donub qalmışdım. Birdən gözlərim qaraldı. Başım döndü. Orxan cəld mənim qolumdan tutdu.

- Haradadır?

- Necə?

- Zaur haradadır?

- Xəstəxanadadır. Həkimlər bacardıqlarını etdilər. Amma alınmadı, güclü qanaxması var idi.

Orxan bizi xəstəxanaya apardı. Ağlamaqdan gözlərim şişmişdi.
Sonra isə halım pisləşdi, məni əməliyyatxanaya apardılar. Həmin gün sən
anadan oldun. Səkkiz aylıq. Almaz bibin sənin ölü doğulduğunu dedi.
İnanmırdım. Sənin ölməyinə inanmırdım. Eyni gündə həm atanı, həm də səni
itirə bilməzdim. Sən atandan mənə qalan yeganə xatirə idin.

Xəstəxanadan çıxmışdım. Bibin məni günahlandırmaqda davam edirdi.

- "Çıx get bu evdən. Səni bu evdə görmək istəmirəm. Sən qardaşımı
öldürdün. Rədd ol buradan” deyərək məni qapıdan çölə atmışdı.
Ağlaya-ağlaya evimizə gəlmişdim. Atam məni görüb hər şeyi