Öz-özünə danışaraq qapının zəngini basdı. Qapını yaşlı bir xanım açdı. Sonaya baxaraq eynəyini gözünə taxdı və həyəcanla :

- "Gülsüm, qızım”

Sonra arxadan bir oğlan səsi eşidildi.

- Nə olub nənə? Kimdi?

Sona nə baş verdiyini başa düşə bilmirdi. Yaşlı qadının çox həyəcanlı olduğunu görüb danışmağa başladı.

- Bağışlayın məni. Mənim adım Sonadır. Anamı axtarıram deyərək boyunbağını yaşlı qadına uzatdı.

Yaşlı qadın boyunbağıya baxaraq gözləri doldu. Sonra isə Sonanı içəri dəvət edərək söhbətə başladı.

Deməli, gəldin. Anan səni gözləyirdi. Mən sənin nənənəm, gözəl
qızım. Adım Zəhradır. Bu boyunbağını atan anana almışdı. Ancaq anana
verə bilməmişdi. Səni görəndə elə bildim qızım Gülsümdü. Anana çox
bənzəyirsən. Bu isə qonşumuzun oğlu Cəmildi. Sağ olsun məni heç vaxt tək
qoymur. Nəvəm kimi əzizdi mənə.

- Nənə, anam hanı? Onu görmək istəyirəm.

Nənə göz yaşlarını silərək dilləndi: - Anan dünyasını dəyişib. Gözlə indi gəlirəm.

Nənəni gözləyərkən Sona Cəmilin ona baxdığını hiss etdi. Gah ona
baxır, gah da əlində tutduğu şəkilə. Sonra Sonaya yaxınlaşaraq danışmağa
başladı:

- Gülsüm xalaya çox bənzəyirsiniz. Əlindəki şəkili göstərərək "- bax, bu ananızın cavanlıq şəkilidir.”

Sona şəkilə nəzər saldıqda, həqiqətən də anasına necə bənzədiyini
gördü. Bu günə kimi həqiqi valideynləri sandığı insanlara heç
bənzəmirdi. Bu ona qəribə görünürdü. Dəfələrlə valideynlərinə "- niyə
Səbinə sizə bu qədər bənzədiyi halda mən sizə heç bir qarış da
oxşamıram” deyə, dəfələrlə sual vermişdi. Bir neçə dəqiqə sonra Zəhra
nənə otağa daxil oldu.

- Bax, gözəl nəvəm, bu ananın gündəliyidir. Anan bilirdi sənin
gələcəyini. Hər gün pəncərədən baxaraq mənə "Ana, bir gün qızım gələcək”
deyirdi. Sən gələndə isə bu gündəliyi sənə verməyimi xahiş etmişdi
məndən. Burda sənin bütün suallarına cavab var. Get o biri otağa rahat
oxu.

- Nənə, mən getməliyəm. Bir gün yenə gələcəyəm. Gündəliyi evdə oxumaq istərdim.

- Bu gün səni heç