i möhkəm qucaqlayaraq göz yaşlarını sildi.



Artıq səhər açılmışdı. Sona evə getməyə hazırlaşırdı. Nənə ilə sağollaşmaq üçün yanına gəldi.

- Gözəl nəvəm, hara gedirsən? Gözlə, səni Cəmil öz maşını ilə aparacaq.

- Yox, nənə, lazım deyil. Məni sürücümüz aparacaq.

- Yox, səni sürücü ilə heç yerə qoyan deyiləm. Yolun uzundu.

- Narahat olma nənə. Sürücü əmi yad deyil. Atamın yaxın dostudur.

- Yox, səni Cəmil aparacaq. Zəng elə əmiyə, de gəlməsin.

- Yaxşı, nənə. Siz deyən olsun.

Sona nənə ilə sağollaşaraq Cəmil ilə birlikdə maşına mindi. Yol boyu heç danışmayan Cəmil birdən maşını kafenin yanında saxlayaraq dilləndi:

- Sona mən nənə qoyduğu yeməyi unutmuşam. Bəlkə burada yeyək?

- Yaxşı yeyək.



Yemək yedikdən sonra yollarına davam etdilər.



Sona artıq evinə yaxınlaşdığını gördü. Buradan sağa çön, sonra isə saxla. Maşından çıxaraq Cəmillə sağollaşdı.

- Dayan, Sona!

- Buyur, Cəmil.

- Mən sənə demək istəyirdim...

- Nə demək istəyirdin?

- Bunu unutmusan, nənə verdi mənə, dedi ki, sənə verim. Bunu deyib, bağlamanı Sonaya uzatdı.

- Çox sağ ol.

Bir neçə gün keçmişdi. Sona evə gələndən ancaq Zəhra nənədən danışırdı.

- Qızım, bəlkə Zəhra nənəni qonaq çağıraq? Səsini eşitmişik, özünü də görmək istəyirik.

- Çağıraq ana. İndi zəng edib deyərəm.

Sona Zəhra nənəyə zəng edərək onu qonaq çağırdı. Nənə Cəmillə gələcəyini bildirdi. Sona da nənəni səbirsizliklə gözləyəcəyini deyərək, danışığı sonlandırdı.

Sona pəncərədən baxaraq nənənin gəlməyini gözləyirdi. Çox narahat idi. Nənə gecikirdi.

- Ana, mən narahatam. Nənə evdən çıxanda zəng etmişdi. İndi artıq burada olmalı idi. Niyə gec gəlir axı?

- Qızım narahat olma, tək deyil. Sən dedin axı, Cəmillə gəlir. Zəng etmisən indilərdə?

- Yığıram ana, zəng çatmır.

- Narahat olma, mənim balam harada olsa gələr. Bax, telefonun zəng çalır, bəlkə nənədi.

- Alo, eşidirəm.

- Salam, Sona, mənəm, Cəmil.

- Haradasız, Cəmil? Çox narahat idim sizə görə. Nənə