Yaşam və yaşanmışlıqlar insanı formalaşdıran ən önəmli faktordur. Hər insanın yaşadıqları onun necə biri olmasında mühüm rol oynayır. Mən də sizlərlə yaşadığım həyatımı paylaşıram. Ta ki, bu günümə qədər olan həyatımı…



Adım Nəzrindir. 1987 doğumluyam. Azərbaycanın bir bölgəsində doğulub böyümüşəm. Ziyalı ailədə dünyaya göz açmışam. Anam müəllimə, atam isə ali təhsilli olsa da, ixtisası üzrə işləməyən biri idi. Atam haqqında uzun danışacam. Yuxarıda dediyim kimi, bugünki həyatım atamın mənə sunduğu yaşamdır.

Təəssüf ki, insan dünyaya

gələndə yaşamını özü bəlirləyə bilmir.

Atamla anam qohumdurlar. Mən doğulanda atam yanımızda olmayıb, Rossiyada yaşayırmış. Amma arada gəlib-gedirmiş. Anama qazancından heç vaxt heç nə verməyib, özü üçün həyatını yaşayan biri idi atam… Düşündüyü təkcə özü idi. Buna baxmayaraq anam mənə görə atama hər şeyi keçib, həyata bu şəkildə davam edib. Anam məni təkbaşına, öz zəhməti ilə böyüdüb. Mən özümü bildim-biləli biz anamla bir otaqlı bina evində yaşayırdıq. Atam arada gələr,

heç nəyimizlə maraqlanmadan gedərdi.

Yadıma gəlir ki, mənim 8yaşım vardı, atam gəlmişdi, həmişəki kimi geri qayıtdı və o getdikdən sonra rayonumuzda qaz kəsildi, 1994-95-ci illər idi, qaz olmadığına görə məcbur babamgilə köçməli olduq…

Və o zaman anam özü də bilmədən qardaşıma hamilə olduğunu öyrəndi. Babam-anamın atası, gördü ki, atamdan bizə haray yoxdur, bizim üçün ev tikməyə qərar verdi.

Atamın etdiyi hərəkətlərə, bizi birbaşımıza belə buraxdığına görə babam xəcalətli idi və bu səbəbdən mənə qarşı soyuq idi. Həmişə dayım uşaqları nəsə etsə, məni döysələr belə, babam, yenə günahı məndə görərdi, məni acılayardı. Artıq o körpə ürəyimdə atama və eləcə də, onun ucbatından bizi xor görənlərə nifrət yaranırdı. Bu minvalla qardaşım doğuldu. Anam həm işə,

həm də evimizin tikilməyinə görə ora-bura qaçdığından qardaşımı mən saxlayırdım, mən böyüdürdüm. Yay idi artıq, evimizi tələsik düzəldib köçdük. Çünki babamgildə qaldıqca dayımın