Ruslan… Nəsə deməyə davam edirdi ki, dəstəyi asdım. Bir müddət zaman

keçdi, demək olar ki, hər gün Ruslanı görürdüm. Qəribə

nəzərlərlə mənə baxır, diqqətindən yayınmırdım. Bir gün hiss etdim ki, nəsə qəribə şeylər yaranır məndə. Heç bir oğlan diqqətimi çəkmədiyi halda, artıq Ruslanı görməyə, baxışlarını hiss etməyə alışmışdım. Bir az da yumşalmışdım, əvvəlki kimi hırçın, əsəbi deyildim. Birləşdiyimiz dərslərdə məndən sonrakı partada otururdu. Mənim uzun saçlarım vardı, bəzən bilmədən də olsa saçlarım onun partasına tökülürdü, bunu sevdiyini hiss edirdim. Bir gün mən oturduğum partaya nömrəsini və bu cümləni yazmışdı: "xahiş edirəm, mənə cavab ver, əgər nifrət edirsənsə bildir, əbədi olaraq sənin qarşına çıxmaram”…

O gün nömrəni götürdüm, amma günlərlə zəng etmədim. Bir müddət sonra qısa bir mesaj yazdım, adımı söyləmədən tanışlıq təklif etdim,

o isə cavabında: "sevdiyim var, məni narahat etməyin” -deyib kobud bir mesaj göndərmişdi. Səhəri gün ona Nəzrin olduğumu yazdım. Beləliklə, mesajlaşmağa başlamışdıq. Amma universitetdə bunu heç kim bilmirdi. Mən istəmədiyimi demişdim, Ruslan da mənim fikrimə hörmətlə yanaşırdı. Sadəcə telefon əlaqəmiz vardı. Bu şəkildə 1-ci kursu bitirdik. Ruslanın ailəsi də haqqımızda bilirdi.

Bir bacısı vardı, evil idi. Ruslan valideynləri ilə yaşayırdı. Atası müəllim idi. Sadə bir ailəsi vardı. Bizim haqqımızda Ruslan deyəndə etiraz etməmişdilər,

"universiteti bitirin, düşünərik" -demişdilər. Artıq 3-cü kursda oxuyurduq. Bizim evdə söz-söhbətlər başlamışdı, atam gəlmişdi. Anam məni öz bacısının oğluna, atam isə öz bacısının oğluna vermək istəyirdi. Xalam oğlu yaxşı insan idi, məndən 14 yaş böyük idi, Antalyada yaşayır,

ürək-damar cərrahı kimi çalışırdı. Bibim oğlu isə atası kimi hərbiçi idi, atası general idi, Azərbaycanın Amerikadakı rəsmi nümayəndəsi olmuşdu. Bibimin oğlu çox kobud, quru insan idi. Mənə öz malı kimi davranırdı, "mənim ailə qurduğum qadın ailəsini-valideynlərini unutmalıdır”- deyirdi. Bibim kimi…