Bu iclasdakı hadisədən sonra o oğlandan zəhləm getdi. Onun bu davranışı məni təəccübləndirmişdi, çünki mən səmimi olaraq ondan saatı soruşmuşdum. Eyni yaşda idik onunla… Üzdən uşaq kimi görünürdü, yaraşıqlı idi. Qruplarla birləşəndə bütün qızların diqqəti onda olurdu.

Universitet yaxın bölgədə olduğundan evimizdən gedib gəlirdim. Anam üçün çox darıxardım. Qış olanda gedib-gəlməyim çətinləşdi. Kiraye ev tutmalı olduq. Bir gün "saatı soruşduğum” oğlanın da mənim kirayə qaldığım binada yaşadığını öyrəndim. Elə olurdu ki,

hər gün eyni vaxtda binadan çıxır və dərsə gedəndə rastlaşırdıq. Birləşdiyimiz dərslərdə, artıq, bu oğlan mənə daha çox diqqət edirdi. Dərs zamanı

mənə baxdığını görürdüm.

Bir gün evə gedən zaman binanın qarşısında önümə keçdi və nəsə demək istəyəndə mən tez binaya daxil oldum. Sonralar hər gün üzümə baxır, dəhlizdə daim məni izləyirdi.

İçimdə uşaqlıqdan bəri atamın etdiklərinə görə qəribə bir hiss yaranmışdı, kişilərə nifrət edirdim. Güvənə bilmirdim. Atamın anama yaşatdıqlarını unuda bilmirdim.

Atam heç vaxt bizimlə olmadı, gəldiyi qısa müddətləri isə dostları ilə əyləncə məclislərində keçirir, evə içkili gəlirdi. Yazıq anam evdə bütün kəsici alətləri gizlədərdi. Xatırlayıram, bir gün yenə içmişdi atam, evə əlləri doğranmış halda gəldi, qan

barmaqlarından axırdı. Anama

əsəbləşib qışqırmağa başladı, sonra da o halda qapını çırpıb getdi. Qış idi, çoxlu qar yağmışdı. Mənim dörd yaşım vardı, anamla qarda qan izləri ilə gedib atamı dostunun evində tapdıq. İçkili olub restoranın şüşələrini sındırıbmış. Həbs olunmamağı üçün babam əlindən gələni etdi və atam tutulmadı. Anamın atası bizə görə onun türməyə getməsinə razı olmadı. Babam rayonda sayılıb-seçilən vəzifəli şəxslərdən idi.

Bir gün dərs zamanı dəftərimi açanda içində məktub olduğunu gördüm. Açıb oxudum və bunu yazan həmin oğlanın gözləri qarşısında cırıb yerə atdım. Artıq ev

telefonuna zəng gəlirdi, Ruslan olduğunu dedi. Dərs zamanı adını çox eşitmişdim- Əliyev