gedəndən sonra qaynanamın da

əli-qolu açılmışdı. Hər fürsətdə məni incidirdi. Nihat

əsgər gedən gün nənəm rəhmətə getdi. Bir müddət sonra Nihatın əmisi rəhmətə getdi, hüzürə anam da gəlmişdi. Hamiləliyimi çətin keçirirdim, yoldaşım güc-bəla ilə anamın məni özü ilə aparmağına icazə verdi. Çünki Nihat bizim rayona yaxın bölgədə əsgərlikdə idi. Anam tez-tez yanına gedirdi. Dayılarım şənbə və bazar günləri Nihatı öz evlərinə aparır, istirahətini təmin edirdilər.

Oktyabr ayı idi. Sancım başlamışdı. Qaynanam rayonda adlı-sanlı həkimlərin olmağına baxmayaraq məni, neçə xəstənin şikayətçi olduğu bir həkimin yanına apardı. Gecə 04:00-da qızım dünyaya gəldi. Çox çətin doğum olmuşdu. Qanaxmam dayanmırdı. Bir müddət özümdə olmamışam, saatlar sonra ayılanda həkim "nəzir demişdim” deyərək sevinmişdi. Qızımın adını Fatimə qoydular. Anam da gəlmişdi. Yazıq anam, nəvəsi olduğu üçün sevinir, mənim üçün isə çox qorxmuşdu.

Qaynanam qarda yıxılmış, beli əzilmişdi. Bir müddət yataq rejimində olmalı idi. Qızım isə çox ağlağan uşaq idi. Dərdini bilmirdim, bütün gün ağlayırdı. Bir güclə həm qaynanama baxır. Həm də uşağı saxlayırdım. Fatimənin ağlamağı məni qorxudurdu. Baldızıma yalvardım ki,

gəlib anası ilə qalsın, uşağı İrana həkimə aparım. Belə çox narahatam. Çox çətinliklə də olsa razılaşdılar. Qızımı həkimə apardım. Ciddi bir sorunu çıxmadı, hamiləlikdə

əsəb və stressdən uşaqda əsəbilik var dedilər. Geri qayıtdıq. Bu bir həftəni hər gün başıma vururdular ki, xəstə arvadı atıb getmisən.

Yayda yoldaşım əsgərlikdən gəldi. Nihatı sevməsəm də, ona

hörmət edirim. Həmişə düşünürdüm ki, təhsillidir, ikimiz də çalışarıq, evi də var, normal yaşantımızı qurarıq. Amma heç də fikirləşdiyim kimi olmadı. Nihat gələndən bəri iş tapa bilmirdi. Tez-tez əsəbiləşirdi, siqaret çəkməyə aludə olmuşdu. Orda-burda keçəri işlər görürdü. Bir

az sonra maşın alıb taksi sürücüsü kimi çalışmağa başladı. Ona, imtahan verib öz ixtisası üzrə işə düzəlməyini çox desəm də, məni