…Gecə yarısı ayıldım ki, üstündən iki saat keçib, su içmək üçün qalxdım, ayaq üstə dayana bilmirdim. Həyətə düşdüm yarı yolda yıxılıb bir saat betonun üstündə

yatılı qalmışam. Anidən yenə ayıldım, sürünə-sürünə evə çıxdım, mətbəxdən su almaq istəyəndə stəkan əlimdən yerə düşüb sındı. Özüm də büdrəyib yerə yıxıldım,

mənim yıxılmaq səsimə qaynanam gəldi. Gördülər ölürəm, huşum getdi, çığır-bağırla ayıltdılar məni. Baldızımın, "artistlik edir" dediyini eşitdim.

Ərim isə o qədər səs-küyə

yuxudan ayıla bilməmişdi. Gəlib yerimə uzandım, marqanizli, sodalı su içdim ki, qaytaram. Amma gec idi, dərmanlar işini görmüşdü. Səhər açıldı, dərsə gedə

bilmədim, məni həkimə aparmadılar. Ayağa qalxa bilmirdim, çırpılırdım yerə… Təzyiqim yüksəlmişdi, ürəyim ağzımdan çıxacaq kimi idi. Nihat, dərman içdiyimə

görə mənə əsəbiləşib anama zəng vurmaq istədi, anası qoymadı ki, deyəcəklər nə olubsa burda olub, başımıza

xəta açma dedi. Anası gəlsin aparsın deyəndə,

yalvardım ki, belə zəng edib anamı dəli eləməyin, onsuz da gələcək, qıldığınız namaza and verirəm anama heç nə deməyin- deyərək zarıyırdım.

Səhəri gün nisbətən düzəlmişdim, hamıya nifrət edirim, uşaqlarıma baxıb peşiman olmuşdum. Amma dözümüm qalmamışdı, fikrim, istəyim balalarımla hamıdan

uzaq bir yerdə olmaq idi, bu ailədən canımı qurtarmaq istəyirdim. Uşaqlarımın yeməyinə, ağlamağına, istəklərinə belə söylənirdilər. Qaynanam uşaqlardan yeməyi,

konfeti, meyvəni gizlədirdi. Qızımla oğlum səs-küy salanda onlara qarğayır, nalə edirdi. Tək istəyim hamıdan uzaqda bir həyat idi, axı, mən aciz qadın deyildim, rus, ingilis, fars və ərəb dillərini bilirdim, komputer biliyim yerində idi. Harda olsa uşaqlarıma zəhmətimlə bir tikə

çörək tapıb, onları istədiyim zirvəyə çatdıra bilərdim. Bu dəfə məntiq və ağılla düşünüb addım atmaq istəyirdim. Amma hər dəfə anamla danışanda onun dünyasını

dağıtmaqla, bir də bu şəkildə ona bala dərdi verməkdən qorxurdum. Çünki anam xəstə idi, mən Nihatla qaçanda şəkər