Bəzən tanıdığım insanlarla söhbət edərkən sıxılıram. Bəzən tanımadığım bir insanın hər hansı bir hərəkəti mənə o qədər ləzzət edir ki, gedib əllərini sıxmaq, təşəkkür etmək istəyirəm.

Bəzən hər şeyə əsəbləşirəm ancaq heç də özümə haq vermirəm hər səfərində. Bilirəm ki, əslində sadəcə mən yoxam. Məndən başqa mənim kimi yüzlərləsi var hər gün ətrafımda hərəkət edən.

Insanların davranışları da bəzən məni əsəbləşdirir. Ancaq bilirəm ki, insanlar eyni deyil, olmayıb , olmayacaqlar da. Yüz il əvvəl də bu cür olub min il əvvəl də. Ancaq inanmıram ki yüz il sonra da belə olsun. Dünyada demirəm elə bizim kiçik məhəlləmizdə- Azərbaycanda deyirəm.

Məhəllə ona görə deyirəm ki artıq dünya o qədər kiçilib ki 17inç kompüter ekranına sığır. Həyatdan küsənləri başa düşmək olar, oğruları da.

Bəlkə də evdə xəstə anası acından ölməsin deyə oğurluq edib. Həbsdəkini də başa düşmək olar bəlkə də elə anası üçün taxtadan olan kiçik dükandan çörək oğurlayan həmin cırıq şalvarlı uşaqdır o.

Bəzən fahişəni də başa düşmək olar. Qumarbaz atası axırıncı dəfə oyuna 14yaşlı qızını qoyub, uduzub. Namusu ləkələnən o gənc qıza heç kəs arxa olmayıb o da balığın yeri dəryadır deyib suya atılıb.

Yalançıları da, hiyləgərləri də bəzən başa düşmək olar. Başa düşmək olar deyəndə ki, mən bəzən anlayış göstərirəm. Heç vaxt küçə kənarındakı fahişəyə fahişə, bardakı gecə qızlarına bar qızı deyib üzlərinə tüpürmərəm. Bəlkə də oların orda olma səbəbələri elə bir vaxtlar üzlərinə bahar yağışı kimi yağan tüpürüklər, söyüşlər olub. Heç kəs anadan oğru, yalançı,quldur….doğulmayır. Biz oları vadar edirik, siz edirsiniz.

Ancaq cəmiyyəti cəngəlliklə, insanı heyvanla, evdə atasının yolunu gözləyən anasını küçədəki fahişə ilə eyniləşdirən ancaq yeri gələndə qəbul etməyənləri qəbul etməmişəm, edə bilmirəm yəqin ki, başıma inşaatdan daş düşüb beyin funksiyalarıma təsir etməzsə etməyəcəm.

Buyurub qulaq asaq cəmiyyətin ən qalın meşəliyindən gəlmiş “heyvanlara”.

Biz azadıq. Insan azaddır. Fikir