şərt?
-Söz ver ki, birgün qarşına sevə biləcəyin biri çıxdığında qaçmayacaqsan.
-........
-Məhsəti söz ver.
-Yaxşı söz.
Şəfiqə ana gülümsəyib mətbəxə, mən isə öz otağıma keçdik. Aynanın qarşısına keçib qolumu açdım. Bu "damğa" mənim sevgiyə olan inancımı əlimdən alırdı.....
Səhərin ilk işıqları ilə oyanıb işə yollandım. Erkəndən toplanan güllərlə otelə gəlib işə başladıq, güllərin ətri ətrafa yayıldıqca sanki otel canlanırdı. Əlimdəki zambaq dəstəsini otel sahibi üçün ayrılmış suit dairəyə gətirib yerləşdirməyə başladım. Zambaq ətri otağa yayıldıqca elə bil insanın ruhu dincəlirdi. Qeyri ixtiyari mahnı züm zümə edir, gülləri güldana yerləşdirirdim.
-Mmm bu ətir?
Eşitdiyim səsə biraz irkilsəmdə sözü gedən adam olduğunu anlamışdım.
-Zambaq.
Gülümsəyərək arxaya döndüyümdə gördüyüm tanış və köynəksiz adam məni şoka salmışdı.....
Qabil.
Bakıya axşam çatmışdıq. Saat gec olduğu üçün nənəmi razı salıb evə yox elə birbaşa otelə gəlmişdik. Atam bu otel üçün çox çalışmışdı, hər xırda detalı ilə özü maraqlanmışdı. Bütün bunlara həqiqətəndə dəymişdi çünki otelin gözəlliyi zövq oxşayırdı. Səhərin erkən saatlarına iclas təyin edib otağımıza çəkilmişdik. Burnuma dolan xoş ətirlə gözlərimi açıb ətrafa boylandım, çoxdan səhər açılmışdı. Tələsik yataq otağından çıxdım. Arxası mənə tərəf olan bir qız nəsə danışırdı. Ətiri duyduqca məst olurdum, dayana bilməyib soruşdum. Qız gülün adını deyib arxaya döndü və irilənmiş gözlərlə məni süzüb tezdə geri döndü, başa düşürəm yaraşıqlı oğlanam, cazibəmə dayana bilmədi. Əslində indi bu gözəl qız mənə göz qaş etməli idi amma bu heç geri dönmürdü.
-Kimsiniz? -dayana bilməyib soruşmuşdum.
-M... Mən gü... Gül...
-Bəlkə arxanızı dönəsiz, məndə dediklərnizdən nəsə başa düşüm.
-Amma... Siz.... Çıl.... Paq.... Yəni çılpaqsız.
Əynimdəki şalvara baxıb dilləndim.
-Yox çılpaq deyiləm, şalvarım var.
-Amma köynəyiniz yoxdu.
Qızın əsəbi tonda verdiyi cavab təccübümə səbəb olmuşdu. Bucür qızlar qaldımı? Deyə düşünərək otağa keçib