biraz əvvəl olanlar üçün özümü bağışlatmış olaram.
-Yox deyə bilməyəcəm.
Maşına əyləşib polis mərkəzinə doğru yol aldıq. Bu an beynim o qədər qarışıq idi ki, başqasının maşınında olduğumu unutmuşdum. Yol boyu hökm sürən səssizliklə polis mərkəzinə çatmışdıq və mən arxamca gələn Qabilin varlığını unudaraq içəri daxil oldum.
-Mahir bəylə görüşməliyəm,
-Buyurun sizi gözləyir.
İçəri keçdiyimdə Sayifin otaqdakı divanda boynunu büküb oturduğunu gördüm sanki o an içim parçalandı.
-Sayif.
-Ana.
Məni görüncə gülümsəyib qucağıma qaçdı. Oğlumu doyunca öpüb qucaqladıqdan sonra üzünü əllərim arasına aldım.
-Ağıllı balam sən məni çöldə gözlə, əmi ilə danışım gələcəm.
-Yaxşı ana.
Sayif çıxdıqdan sonra üzümü Mahir bəyə tutdum.
-Siz....Siz hansı haqla?.... Sayif niyə burdadır Mahir bəy?
O qədər əsəbi idim ki, nə deyəcəyimi belə qarışdırırdım.
-Məhsəti xanım mən sizə bildirmişəm ki, Babək axtarışdadı. Sizinlə əlaqə yaratdığı zaman bunu bizə bildirin.
-Sayifin burda olmasının bu məsələyə nə dəxli var.
-Mənim qızımla Sayif eyni baxçaya gedir və qızımın dediyinə görə Sayif bütün gün atasının ona yazdığı məktubdan danışır. Məndə bugün baxçaya getdim və Sayifin çantasından Babəkdən gəlmiş məktub gördüm. Üstəlik uşağın dediyinə görə hər il ad günündə atasından hədiyyədə alır.
-Mahir bəy bunları məndən öyrənə bilərdiz. Buna görə 5 yaşlı körpəni bura gətirməli deyildiniz.
-Bunları sonra danışarıq. Deyin görüm Babəklə nə vaxt danışmısız və bunu niyə bizə bildirmədiniz?
-Babəklə danışmamışıq. O məktubu mən yazmışam, mənim əl yazımdı.
-Nə?.... Bunu niyə edirsiniz?
Bu adamın niyyəti deyəsən məni dəli eləmək idi. Təəccüb dolu baxışlarımı üzünə zillədim.
-Doğum günündə oğlumu sevindirib, üzünü güldürmək analıq borcumdur elə deyilmi?
-Mən.... Mən nə deyim bilmirəm.
-Gedə bilərik?
-Əlbəttə buyurun.
Arxaya döndüyüm zaman qapıda dayanan və şok olmuş ifadə ilə məni izləyən Qabil ilə burun buruna gəldik. Bugün onu unutmağım bir növ adət halını almışdı. Yaşadıqlarımı