dəniz kənarına gəldim. Mahir bəydən eşitdiklərimə inana bilmirdim. Məhsəti o cılız bədəni ilə bu qədər ağır yükü necə daşıya bilirdi? Necə güclü iradəyə sahib idi? Ona heyran olmamaq əldə deyildi. Gənc yaşında yaşadıqlarına rəğmən bacarıqlı bir iş qadını və gördüyüm qədəri ilə məsuliyyətli ana olmuşdu. Düşündükcə Məhsətiyə olan heyranlığım qat qat artırdı.
Biraz oturduqdan sonra ayağa qalxdım. Bakıda çox az dostum var idi, onlarla görüşü sabaha planladığım üçün maşına əyləşib bir başa evə gəldim. Nənəm çoxdan gəlmişdi və evin hər küncünü milli yeməklərimizin ətri sarmışdı. Səhərdən ac idim deyə masaya cumdum, ac gözlülüklə yeməkləri mədəmə ötürüb zala daxil oldum. Televizor izləyən nənəmin yanına oturub başımı dizlərinin üstünə qoydum. Ağlımda sadəcə Məhsəti vardı, yenə düşüncələrimi əsir almışdı.
-Oğlum sənə nə olub? Bikefsən, alışmışam sənin gülər üzünə. Xəstələnmisən?
-Yox yaxşıyam.... Nənə siz qadınlar çox cəsarətli olursuz elə?
-Əlbəttə mənim balam, yeri gəldiyində özümüz belə təəccüblənəcək qədər cəsarətli olmağı bacarırıq.
-Bəs biz, siz qadınları necə qoruya bilərik?
-Qadınların qorunmağa ehtyacı olmur.... Yanımızda olub dəstəkləyəcək birinə ehtyac duyuruq zaman zaman amma bir kişi tərəfində qorunmağa ehtiyac duyacaq qədər zəif qadın umumiyyətlə yoxdu.
Deməli mən Məhsətiyə ancaq bir dost kimi dayaq ola bilərəm.... Mən nələr düşünürdüm belə.
-Sən heç belə suallar verməzdin, hardan çıxdı? Yoxsa kiməsə aşiq olmusan?
Yerimdə dikəlib gözlərimi qıyaraq nənəmə baxdım.
-Nənə sadəcə ağlıma gəldi soruşdum, o saat senari yazırsan.
-Yaxşı əsəbləşmə....
Nənəmə qarşı kobud davrandığım üçün çox peşiman oldum. Qucaqlayıb toppuş yanaqlarından öpdüm və başımı təkrar dizləri üstə qoydum.
-Qabil unutmadan birşey deməliyəm.
-Buyur nənəcan,
-Oğlum otel üçün gülü hardan alırlar?
-Niyə soruşursan?-Təəccüblənsəmdə sualımı ünvavladım.
-Həyət çox solğundu, yaz gəlir amma bura cansızdı. O gülləri çox bəyəndim, bura üçündə gül alardıq.
-Alarıq amma mənim sabah vacib