b işlərim var. Mən sürücüyə ünvanı deyərəm o səni aparar.
-Oğlum özün gələrdin, özün danışardın.
-Müdür xanımdır nənə. Narahat olma nə istəsən deyərsən.
-Yaxşı balam.
-Mənim sabah vacib işlərim var nənəcan tez yatacam mən. Gecən xeyrə.
-Gecən xeyrə mənim balam.
Nənəmi öpdükdən sonra otağa qalxdım. Nənəmi tək göndərmək düzgün qərar idi çünki Məhsəti ağlımı çox məşğul edirdi. Onu bir daha görməsəm hər şey unudulub gedəcəkdi. Elə bu düşüncə ilə yuxuya daldım.....
Məhsəti.
Sayifi evə gətirərkən yol boyu Qabilin baxışlarını düşünürdüm. Nədənsə onun məni zəif biri olaraq düşünməsini istəmirdim. Evə gəldiyimiz zaman Şəfiqə anaya bir şey bəlli etməmək istəsəmdə daha sonra bu fikrimdən daşınıb hərşeyi danışmağa qərar verdim. Oğlu ilə bağlı həqiqəti ondan gizlətməyim əsl axmaqlıq idi. Üstəlik bugün Sayifi orda, polis mərkəzində görməyim məni çox incitmişdi. Onu, 5 yaşlı körpəni atasının günahlarından qoruya bilməmişdim.
-Sayif doydunsa keç otağına oyna ağıllı balam.
-Yaxşı ana.
Sayif çıxdıqdan sonra üzümü Şəfiqə anaya tutub hər şeyi ən başından olduğu kimi danışdım. Şəfiqə ana başına döyə döyə göz yaşlarına boğuldu.
-Ana gizlətdiyim üçün məni bağışlayın, Babək qayıdar və hər şeyin yalan olduğunu deyər ümidi ilə demək istəmirdim amma bugün olanlar məni məcbur etdi çünki bu hal son olmayacaq, tez tez təkrarlanacaq.
-Nə deyim bilmirəm..... Mən harda səhv elədim? Oğlumu düzgün yetişdirməyi bacara bilmədim.
-Ana nə ağlamağın nə də özünüzü günahlandırmağın heç bir faydası yoxdu.
-Başqa əlimdən nə gəlir? Didərgin oğlumamı yanım, sənəmi yanım yoxsa içəridəki günahsız körpəyəmi?
Şəfiqə anaya təsəlli olacaq tək sözüm yox idi, sakitcə qalxıb otağıma keçdim. Bu an dəstəyə, ailəmə çox ehtiyacım var idi. Lazımi nömrəni yığıb telefonu qulağıma yaxınlaşdırdım.
-Alo.
Qarşı tərəfdən 4 ildi həsrət qaldığım səsi eşidib tutulsamda, özümü ələ alaraq dilləndim.
-Qaqaş....
Qardaşım Azada tək kəlimə deyib göz yaşlarına