qalxdı və Fərdinin arxasınca getməyə başladı. Fərdi sürətli addımlarla irəliləyirdi.
•
• Damla arxadan asta səslə: Fərdi gözlə. Fərdi!
•
• Fərdi isə eşitsədə dayanmırdı. Damla qaçaraq gəlib ona çatdı. Arxadan qolundan tutdu.
•
• Damla: Sənə gözlə deyirəm!
•
• Fərdi: Damla çox əsəbisən. Bilirəm haqqın var. Amma bu gün danışmayaq.
•
• Damla: Elə bu gün danışaq! İndi və burda.
•
• Fərdi: Off Damla başa düşmüyəcəksən məni. İnanki başa düşmüyəcəksən.- artıq rola girməyə başlamışdı.
•
• Damla: Fərdi de. Mən qərar verim başa düşüb, düşməyəcəyimə.
•
• Fərdi: Gəl bu parkda oturaq. Ayaqüstü söhbət deyil.
•
• Damla eşidəcəklərindən qorxurdu. Həyəcandan ürəyinin vurğusunu qulağında hiss edirdi.
•
• Kamal ilə Ümid görüşmüşdülər. Kamalın hövsələsi yox idi.
•
• Ümid əlini onun çiyninə qoyub: Bu qədər özünə dərd etmə.
•
• Kamal əlləri ilə başını tutub: Ümid bilmirəm. İlk dəfədi bu hissi keçirirəm. Sanki əl çatmaz bir ulduzdu. Elə gəlirki nə qədər çalışsamda çata bilməyəcəm ona. Amma bunu hiss edə-edə əl çəkə bilmirəm. Gözlərindəki o qəm, qüssə o kədər məni ona çəkir sanki.
•
• Ümid: Ooo qardaşım. Sənə bir pis bir yaxşı xəbərim var. Hansını deyim?
•
• Kamal: Off Ümid. Mən nə deyirəm sən nə deyirsən. Hansını deyirsən de.
•
• Ümid: Pisi deyim. Sən o qıza vurulmusan.
•
• Kamal gülüb: Hə yaxşını de.
•
• Ümid: Sən o qıza vurulmusan.
•
• Kamal qəhqələrə boğulmuşdu: Ayda məndə oturub səndən adam ağıllı bir söz gözləyirəm.
•
• Ümid: Olanı deyrəmdə qardaşım. Vallah bax. Sən vurulmusan o qıza. Aşiq olmusan. Mən bunu sən onu ilk gördüyünü dediyin gündən bilirəm artıq. İnsan ağlamaqdan şişmiş gözləri, soyuqdan göyərmiş dodaqları olan bir qızı o qədər gözəl təsvir edirsə bunun adı artıq Eşqdir.
•
• Kamal: Aha eşq həkimi başladı. Eşidəndə elə bilərki yüz dəfə aşiq olmusan.
•
• Ümid üzündə özündə razı bir gülüş ilə: Bax cahilliyin burdan bəllidi. İnsan bir dəfə aşiq olar. Oturub-durub aşiq olmazlar. - deyib göz