hər bir müştərin kimi mən də bilirəm.-Kor adam mehribanlıqla etirafını etdi.-Amma mən mənəmsə, səni öyrənəcəm. Buna əmin ola bilərsən.
-Axı sən kimsən?
-Fəxrəddin Cahangirov.
"Eleonora”nın gözləri böyüdü.
-Kim?-təəccübünü səsində gizlətmək müvəffəq olmadı.
-Hə. Hamıya ölmüş biri kimi təqdim olunan Fəxrəddin Cahangirov. Amma mən sağam.
"Eleonora” heç nə anlamırdı. Fəxrəddin əllərini uzadıb biləklərindən tutdu. Yavaş-yavaş barmaqlarını yuxarıya doğruldaraq ecazkar sığalını əsirgəmirdi. "Eleonora”nın çiyinlərinə öpücük bəxş etdikdən sonra üzünü əlləri arasına aldı.”Eleonora” onun toxunuşlarından titrəyirdi. Gözləri təkrar qapandı. Fəxrəddinin nəfəsini üzünün hər bir nöqtəsində hiss etdi. Dodaq1arına yumulan Fəxrəddin "Eleonora”nın əllərini qaldırıb çiyninə qoydu. Öz əlləri isə onun belində cəmləşib qucaqladı.”Eleonora” ondan qopmaq istəsə də, buna gücü çatmırdı. Qarşılıq verib əllərini onun çiyinlərindən sinəsinə endirdi. Yavaş-yavaş köynəyinin düymələrini açdı...
...Dinara və sevdiyi. Hər ikisi qarşı-qarşıya. Şokla başlanan durum getdikcə istiqamətini dəyişməyə başladı. Sevdiyinin gözlərindəki nifrətin güclənən qığılcımları ilə rastlaşan Dinaranın gözlərindən damcılar süzülərək yanağı boyunca cığır açdı. Əlindəki sini sürüşüb döşəməyə düşdü.Əlləri titrəməyə başladı.Sevdiyi baxışlarını dəyişmədən ona doğrulanıb iki əlli qollarından yapışaraq silkələməyə başladı. Dediklərinin heç biri qızın beyninə girmirdi ki, girmirdi. Gözləri ancaq sevdiyinin dodaq artikulyasına cəmləşmişdi. Amma eşidə bilmirdi. Sanki kar olmuşdu birdən. Sevdiyinin gözləri ilə qarşılaşdığı an dünyası qaraldı. Nifrət!
-Nicat...-göz yaşları içində boğula-boğula zorla bircə sevdiyinin adını deyə bildi.
-Sus! Bir daha adımı ağzına alma! Eşidirsən?! Bir daha!
-Axı...
-Mən gözlədim. 3 gün gözlədim. Gəlmədin. Deməli qəhbəsən!
Eşitdiyi son sözlər qulaqlarında dəfələrlə əks-səda verdi. Ələlxüsus ona ünvanlanmış "qəhbəsən” iftirası. Beyni donmuşdu sanki. Düşünmək iqtidarı əlindən