qapadıb cəzalandırdı. Evdən çölə addımımı ata bilmirdim. Anamın danlaqları, nəsihətləri, göz yaşları. Faiqlə Nuranənin mənə yazıqları gəlmələri, mənəs oyuq davranmaları. Atamın mənə qəzəblə baxışları, sərt danışıqları. Arabir şillələnirdim. Məni uzaq bölgəyə göndərdilər. Paytaxtdan xeyli uzaq. Qəbələ. Gözəl yerləri ancaq ciddi mühafizə altında gəzib dolaşırdım. Qızlara sadəcə baxırdım. Əlim-qolum bağlı. Heç nə edə bilməyəcək qədər çarəsiz durumda idi. Gecələri necə keçirdirdim, bilmirdim. Nəhayət dəlilik edib gecə hər kəs yatdıqdan sonra qaldığım evdən çıxmağa qərar verdim. Gözəllikləri seyr edə-edə gedirdim. 2 gün gecə-gündüz demədən. Artıq harda olduğumu bilmirdim. Yorulub əyləşdim. Yoldan keçənlərdən biri yaxınlaşın dərdimi öyrənməyə çalışdı, heç nə öyrənə bilmədi. Buranın cəbhəyanı bölgələr olduğunu bildirib məndən aralandı.Hansı sahəyə ayaq basdığımı bilmirəm, amma xatırladığım tək şey kiminsə harayı, mənim çevrilib onun tələsik qaçışına baxmağım və part! Qaranlıq.Özümə qayıtdığımda heç nə görə bilmirdim artıq. Məni bir qoca öz evində saxlayıb yaralarımı sağaltmışdı.Sonra oğlu ilə birgə Gəncədəki xəstəxanaya gətirmişdi məni. Kor olduğumu o bildirdi mənə.Müalicənin faydası yox idi onsuz da.Oğlu mənim kim olduğumu öyrənib həkimlərə külli=miqdarda pul təkli etsə də, mənim durumum ümidsiz idi. Oğlunun Gəncədə yüksək vəzifələrdə çalışdığını anlamışdım qocanın danışığında. Qolumdan tutub ayağa qaldırdı məni.Onun yardımı ilə xəstəxanadan çıxdım. Susqun olmuşdum. Mənim xəbərim atama çatdı. Məni nə qədər danışdırmağa cəhd etdirsə də, susqun olmağa önəm vermişdim. Məni evə aparmaq istəyəndə əlindən qoparaq əl ağacımı əlimə aldım və qocanın qoluna girdim.Məni öz oğlu kimi baxacağını qabaqcadan bildirmişdi. Tək yaşayırdı. Oğlu tez-tez atasını görməyə gəlirdi. Dəfələrlə atasını öz yanına köçürtmək istəsə də, qocanın etirazı ilə qarşılaşaraq çarəsizcə onun qərarı ilə razılaşmışdı. Mənim haqqımda öz dilimdən öyrənəndən sonra məni xeyli danladı. Amma sonrasında əgər istəsə