Artıq gecə düşmüşdü. Ev xalqından səs çıxmırdı. Əllərini divara sürtə-sürtə otağına doğrulanmağa başladı. Hər 5 addımda ayaqları sözə baxmayaraq dayanırdı. Səs salmadan otağına giriş edib tumbanın siyirtməsi çəkib içindəki açarı əlinə alaraq qapını kilidlədi. Əynini dəyişmədən çarpayısına yıxılıb yuxuya getdi.
Səhər duran kimi qapı döyüldü. Gözlədi ki, kimsə gedib açar. Amma nə açan oldu, nə də səsini çıxardan. Qapı isə döyülməsində idi. Əllərini divara sürtərək ətrafı gözdən keçirdərək dəhlizə qədər addımlayıb çatdı. Gözlükdən baxıb qonşu Lalə xalanı gördü. Dərindən nəfəs alıb qapını açdı. Lalə xala onu görən kimi gözləri dəhşətdən böyüdü. Ağzı söz tutmurdu.
-Q...ı...z...ı...m...
Dinara qorxa-qorxa Lalə xalaya baxdıqda bədənini təzə titrəmə bürüməyə başlayırdı. Əlinin titrəyişinə anlamsızcasına tamaşa etməyə başladı.
-Şey...
Eşitdiyi xəbərə nə reaksiya versin, bilmədi. Atası, ögey anası və ögey bacısı maşın qəzasında həyatlarını dəyişmişdilər...
...”Eleonora” onun biləyindən dartıb əl ağacının yardımı ilə yürüyən Fəxrəddini anlamaqda çətinlik çəkirdi. Heç nə demədən dartıb aparırdı harasa. Çox da uzaqda olmayan maşına yaxınlaşan kimi cavan sürücü çıxıb qapını açdı.
-Gir,-deyə Fəxrəddin əmrini bildirdi.
-Haraya?-quru soruşdu.
-Bunu görməlisən,-təbəssümlə dedi.
Fəxrəddinin ilıq gülümsəməsinə qarşı qoya bilməyib salona daxil oldu. Yanında əyləşən Fəxrəddin onun əlini öz əlində tutub saxladı.
-Emalatxanaya-deyə sürücüyə bildirdi.
"Eleonora” heç nə anlamasa da, söz soruşmadı. Fəxrəddinin dodaqlarını yanağında, barmaqlarını qolunda hiss edən kimi gözləri qapandı.Fəxrəddin qulağına pıçıldadı:
-Sənin xoşuna gələcək. Əminəm.
Yol boyu "Eleonora” Fəxrəddinin sığalları içində üzürdü. Gah qolunda, fah üzündə,gah boğazında gah qarnında, gah da dizlərində. "Eleonora”nın adəti üzrə qısa geyinmişdi. Nəfəsi isə əskik olmaq bilmirdi. Gənc sürücü arabir aynadan izləyib səmimi təbəssüm edirdi.
-Çatdıq,-sürücü saxlatıdırıb dedi.
Tez də maşından düşüb qapını açdı.