bir yerdə. Heç kim mənim kimliyimlə maraqlanmırdı deyə sevincimin həddi-hüdudu yox idi. 25 yaşıma qədər gecəni evdə keçirtdim. Sürücüm- Murad mənə kitab oxuyurdu, tez=tez informasiyalr paylaşırdı. Amma mən boğulmağa başlamışdım. İşlə məşğul olmalı idim. Amma necə? Bunu Murada deyəndə mənə heç nə bildirmədən evdən çıxdı. Axşam evə tək deyil, yanında peşəkarla birgə döndü. Taxta üzərində nişan vurma sənəti. Yaşı 50-ni ötüb keçmiş bu adamın sənətə vurğunluğunu danışığından anlamışdım. 2 il ərzində onun tələbəsi oldum. Mənə barmaqlarla görərək nişan vurmağı öyrətdi. Bu 2 il müddətində ağlıma gələn dahiyanə ideya ilə möhtəşəm gecələr keçirtməyə başladım. Əvvəllər kor olduğum üçün məndən imtina edirdilərsə, hətta 1 saatdan az vaxt şərtilə razılaşırdılarsa, mənim sehrimə tab gətirə bilmirdilər. Məni buraxmaq istəmirdilər. Buna görə lap dərindən-qabıqdan çıxırdılar. Gözlərimlə deyil, ruhumla görürdüm.
-Yetər,-deyə "Eleonora” səsini qaldırıb ondan aralanmağa çalışdı.
-Haraya?-yumor tonu ilə soruşub məmnuniyyətlə gülümsədi.
Fəxrəddinin əllərini belində hiss edən "Eleonora” sərtcə əlindən azad olub arxa-arxaya gedərək divara söykəndi.Fəxrəddin ehtiyatla irəliləyib əli ilə üzünə toxundu.
-Nə oldu birdən sənə?
-Heç nə.
-Nç. İnanmıram,-deyib dodaqlarına yumuldu.
Fəxrəddin taxtaya nişan vuruşundan sonra hər dəfə barmaqları ilə yoxlayırdı. Fərid yanında dayanaraq ara=sıra astaca nəsə deyirdi. "Eleonora” ona baxan gənc qıza heç əhəmiyyət vermirdi. Gözləri ancaq naxışda idi. Çəkici gah asta, gah bərk vururdu.
"Eleonora” gecəni bu emalatxanada yerə sərilmiş parça üzərində Fəxrəddinin qolları arasında keçirtdi. Özü haqqında həddən artıq yüksək rəyə sahib olan Fəxrəddin hər dəfəsində bunu