qışqırıb yatağın üstündə atdanıb düşmək keçirdi. Başımı yelləyib bu fikri beynimdən qovaraq yerimə uzandım. Biraz əvvəl ailəmə olan həsrətimdən və kədərimdən ağlayırdım, indi isə sevincimdən ağlayırdım. Qardaşım canım qaqaşım, içim içimə sığmırdı heç yuxumda gəlmirdi. Özümü dünyanın ən yenilməzi hesab edirdim. Bu an tərif olunmaz bir sevinc yaşayırdım. Qardaşım Azad 4 ildir ki, Türkiyənin İzmir şəhərində yaşayır və tikinti ilə məşğul idi. Gecə o qədər sevincli idim ki, nə vaxt yuxuya getdiyimi bilmirdim. Səhərin ilk saatlarında oyandığım zaman özümü çox xəfif hiss edirdim sanki çiyinlərimdən ağır yük götürlmüşdü. Üzümdə ki, axmaq gülüşlə hazırlaşıb işə gəldim. İstixanada günlük işlərimi tamamlayıb ofisə keçdim. Başım sənədlərə o qədər qarışmışdı ki, qapının səsinə başımı qaldırmadan "gəl" deyə səsləndim.
-Məhsəti xanım sizi görmək istəyən var.
-Göndər içəri.
-Salam qızım.
Eşitdiyim nürani səsə başımı qaldırıb qapıda dayanan, 65-70 yaşlarındakı qadına baxdım. Tam yaşına uyğun amma olduqca zövqlə geyinmiş qadının üzündəki pozitiv gülümsəməni görüncə qeyri ixtiyari məndə gülümsədim.
-Salam. Buyurun.... Mehri bizə çay gətir.
-Qızım mən "....." otelin sahibinin nənəsiyəm. Adım Əzizədi
-Şad oldum nənəcan, məndə Məhsəti.
-Nə qəşəng adın var.
-Çox sağolun. Səhər güllər göndərilib, nəsə problem yoxdur ki?
-Yox qızım mən başqa şey üçün gəlmişəm.
-Buyurun.
-Biz uzun müddətdir ki, Moskvada yaşayırdıq ona görə evin həyəti çox solğun, cansızdı. Düzdü müvəqqəti burdayıq amma mən vətənimdən daha da uzaq qalmaq istəmirəm. Tez tez gələcəm, istəyirəm ki gəldiyim zaman ətraf gül çiçəkli olsun, canlı olsun. Oteldə güllərinizi gördüm çox bəyəndim, çox ürəyimə yatdı. Nəvəmdə məni bura yönləndirdi.
Əzizə xanım o qədər şirin danışırdı ki, nə danışdığından asılı olmayaraq saatlarca dinləyə bilərdim. Onu bura məhz Qabilin göndərdiyini eşitdiyimdə səbəbsizcə bir ürpərti keçdi bədənimdən. Kaşki özüdə gələrdi fikri keçdi bir anlıq beynimdən.
-Çox sağolun nənəcan... Deyin görüm