a çalışırdım. Beləcə yemək davam edərkən biranda Əzizə nənə dərindən iç çəkdi.
-Nənə nə oldu? Ağrın var?
Qabilin təlaşı hər halından hiss olunurdu.
-Yox oğlum yaxşıyam.... Sizə baxınca ürəyimdən tək şey keçdi.
-Nə keçdi?
Hər ikimiz diqqətlə Əzizə nənənin nə deyəcəyini gözləyirdik.
-Deyirəm kaş Məhsəti subay olardı. Sizi evləndirərdim..... Siz oturun mən mətbəxə baxım gəlirəm.
Əzizə nənə qalxıb mətbəxə keçsədə mən isə onun stulundan gözlərimi ayıra bilmirdim. Üzümün alışıb yandığını hiss etsəmdə tərpənə bilmirdim, deyəsən donmuşdum. "Allahım nə olar biri məni tərpətsin" deyə dua edirdim.
-Şey.... Nənəm hər zaman elədi..... Yəni ürəyindən keçəni deyir.
Eşitmək istədiyim son səs... Mən indi necə baxacam onun üzünə. Deysən Qabil başa düşmüşdü vəziyyətimi.
-Sayif sənin neçə yaşın var?
-5.
-Ooo yekə kişisən, elə bilirdim uşaqsan. Mənim əla oyun disklərim var. Baxmaq istəyirsən?
Sayif qolumdan tutub məni silkələməyə başladı.
-Ana olar?
-Olar oğlum.
Güclə cavablayıb gözlərimi masaya zillədim. Qabil ilə Sayif otağa qalxdıqdan sonra tələsik qrafindən su süzüb başıma çəkdim. Hələdə vücudumun hər hüceyrəsində hərarət hiss edirdim...
Əzizə nənə masaya döndüyündə biraz özümü toplamışdım.
-Qabil və Sayif hanı?
-Oyun oynamaq üçün yuxarı çıxdılar.
-Qabil heç böyüməyəcək. Uşaq kimi ağlı hələdə oyunlardadı -Əzizə nənə gülümsəyib davam etdi -Qızım maşallah oğlun çox ağıllı uşaqdı.
-Çox sağolun.
-İnşAllah Qabilin uşaqlarını görmək nəsib olar mənə.
Özümü ələ alıb gülümsədim.
-İnşAllah nənəcan.
Çay içrək söhbət edirdik bu sırada Qabilin tək aşağı endiyini görüb təlaşla ayağa qalxdım.
-Oğlum?
Təlaşım qarşısında Qabil özünü itirmiş halda dilləndi.
-Oynarkən yatdı, deməyə gəlmişdim.
Qaçaraq pilləkanlara yönəldim. Sayifi polis mərkəzində gördüyüm gündən bəri içimdə bir qorxu yaranmışdı, oğlumu itirmək qorxusu. İti addımlarla pillələri qalxıb qapısı açıq otağa daxil oldum. Sayifi üstü örtülmüş halda yatadığını görüncə biraz rahatlaşdım.
-Sənə nə olub?
Arxaya