döndüyüm zaman Qabilin mənə zillənən təəccüb dolu baxışları ilə qarşılaşdım və özümü tamam itirdim. Onun aramızdakı rəsmiyyəti qaldırdığının fərqində belə deyildim.
-Mə... Məənn.... Mən.
-Sakitləş... Qorxma, yaxşıdı hər şey. Sakit ol.
Cümləsini tamamlayıb Qabil məni qucaqladı, mən isə heç bir şey düşünmədən ona qısıldım. Hiss etdiyim sadəcə rahatlıq idi, huzur qarışıq raharlıq. Bucür rahat olduğum bir anımı xatırlamağa çalışırdım amma boşuna çünki yox idi. Qabilin ürək döyüntülərini eşidirdim, musiqiyə bənzəyirdi. Sərt ətirini duyduqca sanki yuxudan ayılırdım. Mən nə edirdim belə? Mənə yad olan bir kişiyi qucaqlamışdım. Tez Qabildən aralanıb gözlərimi üzünə zillədim.
-Biz getməliyik.
-Məhsəti Sayif yatıb oyatma.
-Oyatmayacam... Yavaş götürəcəm.
Otağa keçib yavaşca Sayifi qucağıma aldım və aşağı endim. Əzizə nənənin təlaşlı üzünü gördüyümdə, onu üzdüyüm üçün çox utanmışdım. Bu evə heç gəlməməli idim.... Qısıq səslə dilləndim.
-Nənəcan məni bağışlayın, sizi narahat elədim.
-Səni başa düşürəm qızım, ana olmaq asan deyil.
-Sağolun.... Biz gedək, gec oldu.
-Yaxşı qızım. İnşAllah yenə gəldiyimizdə görüşərik.
-İnşAllah nə vaxt istəsəniz zəng vurun.
-Sağol qızım.
-Sağolun.
Sayifi bərk bərk özümə sıxaraq evdən çıxdıqda Qabilin maşına söykənib gözlədiyini gördüm.
-Narahat olmayın özümüz gedərik.
-Yox olmaz, mən aparacam.
Daha da etiraz etməyə utanıb maşına keçdim.... Qabil maşını idarə edərkən güzgüdən mənə baxdığını hiss edirdim amma mən baxmamağa çalışırdım. Beləcə yolumuza davam edirdik.
-Qorxursan?
Qabilin səsini eşitdiyimdə gözlərimi Sayifin üzünə zillədiyimin fərqinə varmışdım. Baxışlarımı güzgüyə çevirib başımı yellədim.
-Elə bilirəm kimsə onu əlimdən alacaq.
-Qorxma sənin övladını heç kim səndən ala bilməz.
Qabil bu sözləri o qədər ümidlə demişdi ki, mənidə inandırmışdı. Gülümsəyərək gözlərinə baxdım, onun gözlərində qəribə bir rahatlıq vardı. İnsan saatlarca baxmaq istəyirdi.
Evə çatıb maşından enərkən, Qabil yaxınlaşıb Sayifi qucağımdan