n aldı. Bu an o qədər yaxın idik ki, hətta onun nəfəsini duyurdum. Ürək döyüntülərimin qulaq batırıcı səsi heç xoşuma gəlmirdi, bu hislər mənə yad idi. Özümü ələ alıb maşından endim və binaya doğru addımladım. Binanın girişinə çatıb arxaya döndüm, Qabil Sayifi bağrına elə basmışdı ki, qeyri ixtiyari gözüm doldu. O, mükəmməl ata olacaqdı.
-Olar şəklnizi çəkim?
Qabilin gülümsəməsi ilə tez telefonu çıxarıb kamerayı açdım. Bunu niyə etdiyimi heç bilmirdim, sadəcə bu anı ölümsüzləşdirmək istəyirdim. Sayifi təkrar alıb sağollaşaraq evə qalxdım. Şəfiqə ana yatmışdı, Sayifin üzərini dəyişib yatağına yatırdıqdan sonra otağıma keçdim. Üstümü dəyişib güzgü qarşısında dayandım. Qabilin baxışı gülüşü, gülərkən gözlərində yaranan ışıltı bir an ağlımdan çıxmırdı. Əslində onu bu qədər düşünməyim heç düzgün deyildi, şərtlər nə olur olsun mən evli bir qadın idim. Bu günə kimi adıma ləkə gətirəcək heç bir səhvim olmamışdı ona görədə bu hərəkəti özümə yaraşdırmırdım. Bu böyük səhv idi, mən bunu necə edə bildim? Bundan sonra Qabil ilə aramızdakı məsafəni qorumalı idim, düzdü onun mənə qarşı heç bir "addımını" görməmişdim ancaq o subay bir kişi idi, elə bu səbəbdən ondan uzaq durmalı idim. Ən doğrusu bu idi. Elə bu fikirlədə yatağa uzanıb gözlərimi yumdum.
Səhər oyanıb hazırlaşaraq mətbəxə keçdim. Şəfiqə ana çoxdan oyanıb süfrəni hazırlamışdı.
-Məhsəti axşam qonaqlığınız necə keçdi?
Axşam olanları xatırladığımda yanaqlarımın alışıb yandığını hiss etdim.
-Yax... Yaxşı idi.
Səsim titrəyərək güclə sözümü deyə bilmişdim. Loxmalarım boğazıma dizilirdi zorla udub, işə getmək üçün ayağa qalxdım. Şəfiqə ananın üzünə baxmağa cəsarətim çatmırdı, utanırdım ondan. Sağollaşaraq evdən çıxdım, Sayifi baxçaya qoyub işə gəldim. Fikirlərim o qədər qarışıq idi ki, iş yerinin önündə dayanan adamların fərqinə, onlardan biri qolumdan tutduğunda vardım.
-Siz kimsiz?..... Bu nə cürət?
Qolumu geri çəkib qəzəblə qarşımda dayanan 2 nəfər iri yarı adama baxdım.
-Babək bəyin salamı var. Bundan sonra