MƏHSƏTİ
Afa.Q
Bölüm 6.
Məhsəti.
Sayifi yatırdıqdan sonra otağıma keçib yatağa uzandım. Düşünməkdən gözümə yuxu getmirdi, daha doğrusu bugün Qabil ilə yaşadıqlarımı düşünməkdən. Mən heç uşaqlığımda belə bu gün əyləndiyim qədər əylənməmişdim. Qabilin gülüşləri, güldüyü zaman simasında yaranan şıltaqlıq biran belə ağlımdan çıxmırdı. Mənə baxdığı anlarda özümü tamam itirirdim, aramızda qəribə bir çəkim qüvvəsi var idi. Mənə görə bunun tək səbəbi 7 il əvvəl aramızda yaşanan o yarımçıq tanışlıq idi. Əzizə nənəni çox sevmişdim ona görə həftə sonu Sayif ilə bərabər qonağı olacağıma söz vermişdim. Nədənsə bu qonaqlıq üçün çox həyəcanlanırdım...
2 gün ötmüşdü və bu gün həftə sonu idi. 2 gün boyunca Qabil biran belə ağlımdan çıxmamışdı. Mənə nə olduğunu heç anlamır, onu düşündükcə qəlbimdə yaranan həyəcanı və təhlükəli bir şeylərin baş verəcəyi hissini başa düşə bilmirdim. İşə gəlib günlük işlərimi yekunlaşdırdıqdan sonra evə dönüb hazırlaşmağa başladım. Dalğalı saç mənə yaraşdığı üçün, yenə eyni model düzəltmişdim. Hər zaman olduğu kimi geyim seçimim sadəlikdən yana idi, qara şalvar ağ koynək. Sayifi hazırladıqdan sonra mətbəxə daxil olduq.
-Ana keşkə sizdə gəlsəydiniz,
-Yox qızım siz gedin, mənim soyuq dəyməm tam keçməyib yatıb dincəlmək istəyirəm.
-Yaxşı ana necə istəyirsiz.
Sayifi götürüb taksiyə oturaraq Əzizə nənə gilin evinin yolunu tutduq.
Çatdığımız zaman artıq günəş batmağa hazırlaşırdı və mən maşından enib göy üzünə boylanmağa başladım çünki Yaz payız aylarında axşam üstü bir başqa olurdu. Günəş batmağa hazırlaşarkən ətraf qızılı bir rəngə boyanırdı. Bu rəng insanı həm hüzünə qərq edirdi həmdə qəribə bir rahatlıq bəxş edirdi. Bilmirəm bəlkədə bir tək mən, yaz payız aylarını sevdiyim üçün bucür hiss edirdim.
-Ana.
Sayifin səsinə düşüncələrimdən ayılıb gülümsəyərək əlidən tutdum və içəri daxil olduq. Qapını döydüyüm zaman xadimə açıb bizi görən kimi Əzizə xanımı səslədi. İçəri keçər keçməz zaldakı hazırlıq, nəzərə çarpırdı.
-Salam, biz gəldik....