fikrə getdiyini görüncə, onun nə fikirləşdiyini təxmin etdi.Ona sarı gəldi.

-Süleyman, nə fikrə getmisən? Niyə evə gəlmirsən?

-Nə bilim, elə burada oturub qaldım. Nədir, yenə sözlü adama oxşayırsan?

-Heç, yenə bu Sona xanım zəng eləmişdi. Axşam bizə gəlmək istəyirlər.

Süleyman tərəddüdlə yoldaşına baxdı. Ürəyində bir kövrəklik əmələ gəlmişdi. Aliyənin bir anlıq bu evdən köçəcəyini düşünəndə, ürəyi sıxıldı. Amma nə etmək olardı ki, həyatın qanunu belədir. Bu dəfəki elçilər elə də pis adam deyildilər. Odur ki, yarıkönül dilləndi:

-Denən gəlsinlər!

Onun səsindəki titrəyişi Şəfiqə xanım duydu. Bu kövrəklik onu da kövrəltdi. O da başını çevirib bağçaya sarı baxdı.

Sona xanım yanında böyük qızı Südabə və iki başqa qohumu ilə onlara gələndə, qapını ilk açan Aliyə oldu. Aliyənin elçilik söhbətindən xəbəri yox idi. Baxışları bir anlıq toqquşdu Sona xanımla. Sona xanım üzü nurlu, saçları xınalı bir xanım idi. O, Aliyəni görən kimi bəyəndi. Gülər, yaraşıqlı üzü gələcək qayınanasına dogma göründü. Bu bəlkə də alın yazısının belə olacagı ilə əlaqadar idi. Aliyə onun gəlini olacaqdı deyə, belə dogma gəldi ona. Aliyə isə ona diqqətlə baxan bu qadının gözlərində qəribə bir parıltı gördü. Amma bunun nə oldugunu anlamadı. O, qonaqları evə dəvət edərək bacılarının yanına qaçdı.

Elçilik söhbəti naməlum qurtardı. Qadınlar getmək üçün qalxdılar. Şəfiqə xanım onları mehribanlıqla qarşıladıgı kimi, mehribanlıqla da yola saldı. Bu zaman Südabə geri dönüb əlindəki bükülünü Şəfiqə xanıma verdi. O, bunun nə oldugunu anladı. Bu, gələcək kürəkəni Rəhmanın şəkli idi.

Elçilər getdilər. Qızlar anasına baxdı. Aliyəni bir bəhanə ilə qonşuya yollamışdı Şəfiqə xanım. Sevinc onu çagırmaga getdi. Evə gələndə Leyla anasının ona verdiyi bükülünü Aliyəyə verdi və hər şeyi Aliyəyə danışdı. Aliyə qıpqırmızı qızardı. Anası gözünə dəymədiyinə sevindi. Ürək çırpıntısı ilə əlindəki bükülünü açdı. Bu şəkil idi. Şəkildən ona qara qalın qaşlarının altından, iri qara gözlü bir oglan