Aliyə bagçada bacıları və qonşu qızlarla deyib gülür, zarafat edirdi. Qızların səsi hər yanı bürümüşdü. Bu səslər sanki təbiətlə həmahəng idi. Hər yan yamyaşıl və gül-çiçəkliK idi. Qızların və quşların səsi bu gözəlliyi daha da artırırdı. Aliyəgilin həyəti qızılgüllərlə dolu idi. Bu gülləri Aliyə atası və bacıları ilə birlikdə əkmişdilər. O zaman qızlar hələ balaca idilər. İndi qızlar da, güllər də böyümüşdü.
Qızlar böyük gilas agacının altında oturmuşdular. Deyib-gülür, şənlənirdilər. Aliyə evin üçüncü qızı idi. Böyük qızlar ailə qurmuş, evdə iki qız qalmışdı. İndi böyük bacılar da ata ocagında idilər. Böyük bacı Leyla balaca qızı Sevərlə birlikdə gəlmişdi. İknci qız Sevinc isə hələ yeni köçmüçdü. Qızların da bu qədər gülməsinə səbəb də elə körpə Sevər idi. O, min cür işlər görür, xalalarlı da ugunub gedirdilər.
Aliyə qıvrım saçlarını yuyub daramış, kürəyinə tökmüşdü. Saçları ag üzünə bir gözəllik verirdi. Qonur qaynar gözlərindən sevinc yagırdı. Həyatın yalnız xoş üzünü görmüş bu qız daim gülərüz, şaqraq gülüşlərilə evlərini canlandırardı. Hələ kimsəyə könül verməmişdi. Ata ocagında həyatının qaynar gənclik illərini yaşayırdı. Orta məktəbi bitirsə də, atası o biri qızları kimi onu da ali təhsil almaga qoymamışdı. Ata qıymamışdı ki, gözəl qızlarını evindən, gözündən uzaga düşsün.
El-obada Aliyəni bəyənən cavanlar da, analar da vardı. Bir iki elçi də gəlib- getmişdi. Amma bunların heç biri Süleyman kişinin ürəyinə yatmamışdı. Qızına hər yetənə layiq bilməzdi.

Son günlər qulagına çatan söbətə görə Kərim kişinin həyat yoldaşı Sona Aliyəyə oglu Rəhman üçün elçi gəlmək istəyirdi. Süleyman kişi Kərimi yaxşı tanıyırdı. Kənddə hamı ona hörmət edirdi. Öz əməyi ilə dolanan bir adam idi. Bir az yolşdaşını zabitəli söyləyirdilər, amma Süleyman kişi bu xüsusiyyəti də lazım gələndə ailədə lazım olan xüsusiyyət kimi qəbul edirdi. Bu fikirlər içində düşüncələrə qərq olan ata qızlarının şən qəhqəhələrini eşidib fərəhləndi.
Şəfiqə xanım hayat yoldaşının həyətdə tək oturub