acıgı tutacaq. Onun isə evlənmək heç ağlına da gəlmirdi. Ürəyində acı bir sıxıntı var idi.
Sona xanımgilin evində şadyanalıq idi. Kəndə səs düşmüşdü, Rəhman evlənməyə gəlir. Rəhmanın bacılarının əl-ayagı yerə dəymirdi. Sona xanım biş-düş eləmiş, çeşid-çeşid yeməklər hazırlamışdı. Qoyunlar kəsilib, kabablar hazırlanmışdı. Süfrələr bəzənmişdi. Həyətdə qurulan stolların ətraına qohum- qonşular əyləşmişdi. Hamı Rəhmanı gözləyirdi. Qardaşı Salman onu qarşılamaga getmişdi. Sona xanımın böyük gəlini Rəna da sevinclə qulluq edirdi. Lakin onun bu sevincinin üstünə bəzən qaynanası Sona xanımın kinayəli baxışları kölgə salırdı.
İllər öncə onu da belə şadyanalıqla bu evə gəlin gətirmişdilər. Lakin çox keçməmişdi ki, Sona xanımla gəlini arasında ziddiyət başlamış, Kərim kişi böyük oğluna ev tikib ayırmışdı. Ona görə də, indi Rəna burda qonaq kimi hərlənirdi. Yəni Sona xanımın üzündəki o kinayə, onu sərbəst olmaga qoymurdu.
Uzaqdan maşın səsi eşidildi. Hamının nəzərləri küçəyə zilləndi. Gələn Salman idi. Maşın düz qapının agzında dayandı. Qardaşlar maşından düşdü. Hamı Rəhmanla görüşmək üçün ona sarı gəldi. Sona xanımla Kərim kişi hamıdan qabaqda idi. Ana balasını bağrına basdı. O üzündən, bu üzündən öpdü, qoxladı, özündən aralayıb üzünə doyunca baxmaq istədi. Kərim kişi:
-Ay qız, bir imkan ver biz də görüşək, dedi.
-Ay Kərim, darıxmışam axı balam üçün, qoy görüm bir necədir.
Kərim kişi oglunu qucaqladı. Ürəyindən qəribə bir kövrəklik keçdi. Oglu yekə kişi olmuşdu. Onu qardaşı Cəmilə bənzətdi. Cəmil Böyük Vətən müharibəsinə getmiş, geri dönməmişdi. Odur ki, sanki qardaşının quxusunu, təsəllisini oglu Rəhmanda tapdı. Gözünün nəmini, qəlbinin qəmini hamıdan gizlətdi. Qonaqlar, hamı Rəhmanla görüşdü, Rəhmanın bacıları sevinclə onun boynuna sarıldılar. Gəlinləri Rəna gəlib kiçik qardaşı kimi onu bagrına basdı. Rəhman hörmətlə onu qucaqladı.
Gələnlər şadyanalıqla yeyib-içib getdilər. Almaz gülə-gülə qardaşının yanına gəldi.
-Nay-na-nanay, nay-na-nanay, ay qaqa, toyundur e,