Rəhman əsgərlikdən qayıdan kimi Rusiya Federasiyasına işləməyə getmişdi. Orada özünə iş qurmuş , ata-anasına pul göndərərək, onların yaşayış səviyyəsini xeyli dəyişmişdi. Kərim kişi həyət-bacasını, evini söküb yenisini tikmiş, təmir etdirmişdi. İndi ogluna toy etmək istəyirdi. Süleyman kişinin qızı Aliyəni məsləhət etmişdilər evdə. Sona xanım Süleyman kişinin qızlarının tərifini çox eşitmişdi. Odur ki, oglu Rəhmana da Aliyə ilə evləməsini arzu etmişdi. Kənddə danışırdılar ki, bu bacılar evdar və çox mehriban, həm də çox gözəl qızlardır.
Rəhman evin ikinci uşagı olsa da, özündən böyük qardaşı və kiçik bacıları da ailə qurmuşdu. Ailədə subay bir Rəhman idi. Odur ki, Kərim kişi onu da evləndirib, bu dünyadan gedəndə rahat getmək istəyirdi.
Aliyə arabir Rəhmanın şəklinə baxır, amma tam qərarını verə bilmirdi. Oglan zahirən onun çox xoşuna gəlmişdi. Amma onun haqqında heç nə bilmirdi, nə xasiyyəti haqqında, nə də özü haqqında bir kəlmə belə eşitməmişdi. Sanki Rəhman iki gün bundan öncə, elə göydən düşmüşdü. Aliyə, ailə qurmuş rəfiqələrinin çoxunun xoşbəxt oldugunu, həyatından razı olduğunu eşitmişdi. Amma özü ailə qurmaq haqqında heç düşünməmişdi. Hələ də uşaqlıqda oldugu kimi bu evdə, bu həyətdə sərbəst gəzib dolaşır, ata-anası, bacıları ilə hara getmək lazım olanda gedirdi.
İndi isə bu şəkil onun bütün rahatlığını əlindən almışdı. Bacılarının dediyinə görə valideyinləri razı imişlər bu işə. Süleyman kişinin xasiyyətinə bələd olan Aliyə, düşünürdü ki, demək yaxşı ailədilər ki, atam razıdır. Ona görə də yavaş-yavaş ürəyində bir istilik yaranmağa başlayırdı. Şəkildəki oglanın da, get-gedə baxışları mülayimləşirdi.

Rəhman anasından aldıgı xəbərə bilmədi nə desin. Ona qız tapmışdılar. Atası onu təcili rayona çagırırdı. Rəhman düşüncəli halda evə çatdı. Oturub dərindən nəfəs aldı. Ətrafa göz gəzdirdi. Nə edəcəyini düşünə bilmirdi. Ürəyində bir ad durmadan səslənirdi: "Aliyə". O bu qızla evlənməli idi. Atasının tündməcaz oldugunu bilirdi. Bilirdi ki, getməsə ona bərk