sonası kimi necə gözəl qızları var? Sən de gedib yapışmısan Tanyadan. Gəl sən razı ol. Heç qayıdıb getmə də. Heç yerini də bildirmə. O qədər belə şeylər olur ki.öSən də onlardan biri. Evlənərsiniz,ögül kimi öz millətimizdən övladların olar.
Rəhman tutqun halda:
-Düşünməliyəm, qardaş. Bu asan məsələ deyil. Mənim vicdanım buna yol verməz. O gözəllikdə, o saflıqda qızı mən bədbəxt edə bilmərəm. Əvvəl-axır eşidəcək bu işləri. Yazıq deyilmi? Yox, mən buna razı ola bilmərəm.
-Sən yenə tərslik edirsən. Ə, hardan biləcək? Bunu buralarda ozümüzdən başqa bilən yoxdu. Sən də cavan, yaraşıqlı, imkanlı oglan. Minnəti olsun, sənin kimi oglana ərə gələcək. Ə, sən istəyirsən ki, atam bu qoca yaşında əsəbləşib, beyninə qan sızsın? Xalxın qapısına getmişik, fikrimizi bildirmişik. Sən istəyirsən ki, millətin içində biyabır olaq. Əgər o qıza yazıgın gəlirsə bir onu düşün. Camaat nə deyər, ə? Deməzlərmi görən niyə elçi gedib geri durdular. Rəhman qızda nə əyər-əksik gördü ki, istəmədi qızı. Bundan sonra onu alan olar?
Bu söz Rəhmanı ayıltdı sanki. Hətta bir az sevindi də. Elə bil vicdan əzabından xilas olmuş hiss etdi özünü.Axı ,anasıgili o yollamamışdı Aliyəgilə. Bir də ki, Salman düz deyir. Burda bunu kim bilir ki, evlənərik, bir neçə ay burada qalaram, sonra gedib bir müddət işləyib yenə arabir gələrəm. Onsuz da, indi hamı belədir. Pislik etmirəm ki, evlənirəm də. Aliyəyə olan maragı, istəyi, qızın gözəlliyi bir andaca onu bu cür düşünməyə məcbur etmişdi.
Salman gördü ki, qardaşının üzündə sanki güllər açdı. Evə çatdılar. Anası qapının qabagındaca durmuşdu, onları gözləyirdi. Maşın dayandı. Onlar maşından düşüb evə sarı getdilər. Sona xanım onları sual dolu baxışlarıyla qarşıladı. Üzündə qəribə bir təbəssüm vardı. Bu təbəssüm sanki bir qalibbiyət təbəssümü idi. Oglunun halı göz qabagında idi. Aliyənin gözəllyinin oglunu ovsunlayacagını bilirdi:
-Hə, deyin görüm nə xəbərlə gəldiniz?
Rəhman anasının üzündəki ifadədən sarsılan kimi oldu. Bir an ürəyindəki istək əriyib getdi