olacaqdı. Şəfiqə xanım bütün tədarükünü axşamdan bitirmişdi. Həyət-baca bəzənmiş, stollar həyətə düzülmüşdü. Gənclər üçün Aliyənin öz əlləri ilə bəslədiyi güllü eyvanda stol qurulmuşdu. Aliyə tez-tez gəlib hər şeyin burada yerli-yerində oldugunu yoxlayır, Rəhman və onun üçün qoyulmuş qoşa stullara baxır, sevincdən ürəyi titrəyirdi.
Son hazırlıqlar görülüb qurtardı. Qız evindən olan qonaqlar artıq öz yerlərini tutmuşdular. Maşın siqnallarının səsi eşidildi. Sona xanım Kərim kişi ilə qabaqdakı maşından düşdülər. Rəhmanın bacıları, gəlinləri Rəna və bir neçə qadının əlində bəzəkli xonçalarla gəldilər. Qalan qonaqlar da, Rəhman da maşından düşüb həyətə yaxınlaşdılar. Süleyman kişi qapıda qonaqları qarşıladı:
-Salam, xoş gəlmisən Kərim. Həmişə siz gələsiniz. Buyurun. -Qalan qonaqlarla da görüşüb onları içəri dəvət etdi. Sona xanım da eyni qayda ilə qadınlarla görüşüb onları içəri dəvət etdi. Musiqiçilər gözəl bir musiqi ilə gənləri salamladılar. Hərə öz yerini tutdu. Rəhman qohumlardan ətrafında Aliyəyə sarı getdi. Əlindəki gül dəstəsini ona uzatdı. Aliyə də bu əlindəki güllər kimi qıpqırmızı don geymişdi. Üzü günəş kimi şəfəq saçırdı.Titrək səslə:
-Salam, Aliyə.-dedi. Rəhmanla Aliyə onlar üçün qoyulmuş stulda əyləşdilər.
Aliyə həyəcandan titrəyirdi. Rəhman isə yuxu görürmüş kimi hiss edirdi özünü. Bunu bir gerçək kimi çox çətinliklə qəbul edirdi. Lakin Aliyəyə baxanda onun gözəlliyi qarşısına aciz qalırdı sanki. Bu acizlik isə onu sanki xoşbəxt edirdi. Qız çox xoşuna gəlirdi. Oturuşu, baxışı, gülümsəməsi, sanki onun arzuladıgı kimi, təsəvvür etdiyi kimi idi. Onun gözəlliyindən unutdu bir an hər şeyi . Özünü bir an bütün sarsıntılardan azad edib, bu xoşbəxtliyi tamlıgı ilə yaşamaq , duymaq istədi. Arabir gözaltı ona baxırdı. Bu gözəli onamı yazmışdı Tanrım, deyə düşünür, sərməst xəyallar içində sərxoş olurdu sanki. Aliyə də bu gözəl hissləri yaşayırdı. Xəyalında bəlkə min dəfə Rəhmanın gələrkən ona uzatdıgı çiçəyi və dediyi sözü xatırlayırdı: ”Salam Aliyə” O bu