u səsi ilk dəfə eşidirdi. Rəhman bu sözü ona demişdi. Aliyə çox sevinir, ürəyində Allaha min dəfə şükür deyirdi, onu Rəhmana qismət etdiyi üçün.
Üzüklər taxıldı. Rəhman qıpqırmızı qızarmışdı. Aliyənin ag, nazik barmaqlarına üzüyü taxanda çox utanmışdı. Ona elə gəlirdi ki, ona baxan gözlər hamısı ona nifrətlə baxır. Əslində isə heç kəs olanlardan xəbərdar deyildi. Hamı bu cütlüyə, onların gözəlliyinə, bir-birinə belə yaraşmasına heyranlıqla baxır, Sona xanıma oglu üçün belə gözəl qız nişanlamasına əhsən deyirdilər.
Nişan məclsi başa çatdı. Rəhmanla Aliyə rəqs edənlərlə birgə rəqs də etmiş, şənlənmişdilər.Bir-birlərinə doyunca baxmış, Rəhman ona bir iki kəlmə sevgi dolu sözlər də pıçıldamışdı. Rəhmanın ona dediyi son söz Aliyənin qulagında dayanmadan səslənirdı:”Səni mənə qismət etdiyi üçün Allaha min dəfə şükür deyirəm, Aliyəm, yeganəm mənim”
Qonaqlar artıq getmişdilər. Aliyə elə xoşbəxt idi ki. Sanki göylərdə uçurdu. Süleyman kişi kövrəlsə də , özünü ələ aldı. Gəlib mələk kimi gözəl qızının qabagında dayandı, ona baxdı. Sanki qızının gözəlliyinin bu gün, bu an fərqinə vardı,onu quçaqladı və qulagına pıçıldadı:
-Xoşbəxt ol, mənim gözəl qızım.- Səsi titrədi, başqa heç nə deyə bilmədi. Bu səhnəni seyr edən Şəfiqə xanım və qızları da kövrəldilər. İnsan sevincdən kövrələndə necə xoşbəxt olurmuş ilahi. Onlar xoşbəxt idilər. Rəhman onların çox xoşuna gəlmişdi.
Rəhman çarpayıda uzanmışdı. Onu düşünürdü. Aliyəsini, sevimlisini. Onun idi Aliyə. Allah ona yazıbmışdı bu qızın qismətini demək. Artıq o, hadisələri öz axarına buraxmışdı. Sevinirdi, lakin bu sevinc çox titrək, qorxaq bir sevinc idi. Qəlbində heç vaxt duymadıgı bir sevgi vardı. Bu sevgi çox zərif idi, pak idi. O heç vaxt belə sevməmişdi. Bu onun sanki ilk sevgisi idi. Tanya ilə ilə beş il bir yerdə yaşamasına baxmayaraq, bu sevgini duymamışdı, yaşamamışdı. Bu sevgini ona Azərbaycan gözəli, Aliyə bəxş etmişdi . Özü kimi saf, zərif, incə. Rəhman sevincdənmi, sevgidənmi, peşmançılqdanmı özü də bilmədən