O sanki çalınan musiqini, deyilən sağlıqları eşitmirdi. Anası onu sanki bir düyünə salmışdı. O, bu düyünün ucunu heç cürə tapa bilmirdi. Aliyənin gözəlliyi və məsumluğu onun qəlbini titrətmişdi. Bir an həyatın anlarını geri çevirmək, həyata yenidən başlamaq istədi sanki. Keçdiyi, seçdiyi yolun nə qədər səhv oldugunu indi anladı. Dogrudur Tanya da gözəl idi. Hətta gözəl ana idi. Əlindən hər iş gəlirdi. Rəhmanın pal-paltarının səliqəsinə, təmizliyinə fikir verir, ləzzətli yeməklər bişirirdi. Lakin, bu gün Aliyədə gördüyü o saflıqmı deyim, ya doğma yurdun nuru, şəfəqimi deyim, onu daha gözəl, daha qəlb oxşayan göstərirdi. Odur ki, Rəhman bir an belə özünü düşüncələrdən ayıra bilmirdi. Bir yandan da, oglu Ruslan gözünün qabagından getmirdi.
Toy öz axarında davam edirdi. Qohumlar, dostlar rəqs edir, şənlənirdi. Aliyə də özünü itirmişdi sanki. Ürəyində dolaşan qəribə bir istilikdən yaxa qurtara bilmirdi. Sanki, ayaqları yerdən üzülmüşdü. Rəhman şəkildəkindən daha yaraşıqlı, boylu-buxunlu idi. Bircə dəfə qarşılaşdıgı o baxışlar sanki onu sehirləmişdi. Evə gedən kimi bu evliliyə razılıgını bildirəcəyini düşünürdü.
Qızlar Aliyəni rəqsə dəvət edirdilər. Həmişə şən, şaqraq gülüşlü, sərbəst olan Aliyə sanki məsum, sakit bir qıza çevrilmişdi. Rəqs etməyə utanır, qızlardan uzaqlaşmaq istəyirdi. Lakin qızlar ona aman verməyərək, ortalıga çəkdilər. Rəqs etməyə başladılar. Ortada oynayan qızları gözaltı edən oglanlar da, öz sevdiyi qızlara həsrət dolu bir sevgi ilə baxır, belə bir toyun onlar üçün də çalınacagı günün tez gəlməsini arzulayırdılar. Aliyə rəqs edə bilmir, həyəcandan sanki bogulurdu. Rəhman oturdugu tərəfə göz altı baxdı bir an. Rəhman heyranlıqla ona tamaşa edirdi. O özünü itirsə də ürəyi sevinclə çırpınmaga başladı. Özünü dünyanın xoşbəxti hiss etdi.
Qardaşlar maşında evə gəlirdilər. Salman qardaşını getdiyi vəziyyətdə görmürdü. Sanki qardaşı dəyişmiş, kövrəlmişdi hətta. Bıgaltı qımışaraq dedi:
-Hə, qardaşım, qızı bəyəndinmi? Görürsənmi, elimizin-günümüzün su