Aliyə. Rəhman da bu dəyərli varlıgı heç kimə vermək və ya itirmək istəmirdi. Aliyəsini dəli kimi sevirdi.
Sübhün xoş havası, Günəşin zərrin şəfəqləri ilə birgə onların otagına dolmuşdu. Onlar yuxuda idilər. Aliyə yuxuda xoşbəxt bir halda gülümsəyirdi. Rəhman isə dərin bir yuxuda idi. Onlar çox xoşbəxt görünürdülər. Pəncərədən əsən sübh mehi Aliyəni üşütdü. O gözlərini açdı. Bir an harada oldugunu kəsdirə bilməsə də, Rəhmanın nəfəsini hiss etdi. Ona baxdı, əli ilə saçlarını sıgalladı, sonra ona sıgınaraq yenidən şirin yuxuya getdi.
Artıq toydan bir neçə gün keçmişdi. Alyə hamının xoşuna gəlirdi. Elə bil bu evin qızı idi. Hamı ilə şirin söhbət edər, hamıya hörmətlə yanaşar, öz işini təmiz və səliqəli görərdi. Sona xanım gəlinin işgüzarlıgını, səliqə və səhmanını bəyənir, ona göz qoyurdu. Bəyənmədiyi bircə şey vardı. Rəhmanın ona belə vurgun olması. Rəhmanın onu belə çox sevməsi. Sona xanım bu qərarı verəndə belə düşünməmişdi. O elə bilirdi ki, Rəhman candərdi evlənib bir-iki günə Rusiyaya qayıdacaq. Lakin deyəsən, hələ onun getmək fikri yox idi. Həm də Aliyədən bir saat belə ayrı qalmır, hara getsə tez evə qayıdırdı. Bu Sona xanımın heç xoşuna gəlmirdi.
Aliyənin də bu evdə hamı xoşuna gəlurdi. Baldızları da, eltisi də, qaynatası da çox mehriban idilər. Təkcə Sona xanımda bir qəribə soyuqluq var idi. Bu soyuqluq onlar yalnız qalanda hiss olunurdu. Başqalarının yanında, ən çox da eltisi Rəna yanlarında olanda Sona xanım yorulub usanmadan təzə gəlini tərifləyir, onunla çox mehriban danışırdı. Bu hal Aliyənin gözündən qaçmırdısa da, anlaya da bilmirdi. Rəhmanın Aliyə ilə mehribançılıgı da Sona xanıma xoş gəlmirdi. O belə düşünməmişdi. İnana bilməzdi ki, oglu bu qıza belə baglansın. Nə zaman onlar bir yerdə olurdular, Sona xanım bi bəhanə ilə onlara mane olur, Rəhmanı çagırıb nə isə deyir və ya harasa yollayırdı. Bunu hələ ki heç kim anlamırdı. Hamıya təbii görünürdü. Lakin Sona xanımın ürəyindəki dəhşətli qısqanclıq yavaş-yavaş özünü göstərirdi

Bu gün Aliyəgili