i atasıgil qonaq çagırmışdı. Sona xanım xəbəri eşidəndən bəri, ev-eşiyə sıgışmırdı. Bu məclisə özü də dəvət olunduguna baxmayaraq, Aliyənin atası evinə ayaq açmasına heç razı deyildi. Odur ki, hər kəslə əsəbi danışır, heç nədən qanqaralıgı salmaga çalışırdı. Bunlar Rəhmanın gözündən qaçmırdı. Birtəhər qonaqlıq vaxtı çatdı. Onlar yıgışıb Süleyman kişigilə getdilər. Onları gülər üzlə qarşıladılar.Yaxşıca qulluq etdilər,sonra hər kəsə alınmış hədiyyə dolu çantanı da verib yola saldılar. Məclisdə Sona xanım lap az danışdı. Qıpqırmızı olmuşdu. Üzündəki gərginlik hiss olunurdu. Lakin onu əsəbləşdirəcək heç bir öhbət olmamışdı. Sadəcə olaraq, oglunu bu ailəyə qısqanır, onların etdiyi hər bir hörmətə, hər qaygıkeşliyə əsəbləşirdi.
Onlar evə gəldikdən sonra, Sona xanım oglunu bir kənara çəkib dedi:
-Bəri bax ha, mənim arvad tərəflə oturub duran adamdan zəhləm gedir. Agır otur, batman gəl. Sizi bir də o qapıdan girən görməyim. Eşitdin?! Nə qədər ki, mən sagam, bu qız o qapıya ayaq basmayacaq.
Rəhman mat qalmışdı. Anası niyə belə danışırdı:
-Niyə, ana? Onlar bizə neyləyib ki? Necə adamdılar ki? –Sona xanım əsəbi halda bagırdı:
-Mən sənə sözümü dedim!-çevrilib getmək istədi, yenidən geri döndü:
-Özün də hazırlaş, çıx get işinin gücünün dalınca. Aliyə burda qalacaq. Sən get işini işlə, pulunu göndər, yesin, otursun yanımda.
Rəhmanın qan beynunə vurdu, qıpqırmızı qızardı:
- Sən bütün bunları mənim başıma niyə açırsan axı? Mənim ürəimlə, həyatımla niyə oyun oynayırsan?
- Mən oyun oynamıram, evlənib ailəsini burda qoyub gedən təkcə sən deyilsən. Sabah övladın olanda nəylə baxacaqsan, nəylə yedirdib içirdəcəksən? Get , pulunu qazan, göndər, üç-dörd aydan sonra gəlib yenə iyirmi gün, bir ay qalıb gedərsən. Hamı belə edir. Həm Tanya ilə Ruslan tək yaşamasın, burda da gözəl-göyçək arvadın olsun. Nədi, pis deyirəm?
Rəhman bir söz demədi. Yuxarı evə çıxdı. Atası onu pərişan görüb yanına çagırdı.
-Nə olub ogul? Niyə bikefsən?
-Heç ata, bir az başım agrıyır.
-Hə, yəqin