yorulubsan, get bir az istirahət elə.
Rəhman kövrəldi, dərdini atasına deyə bilmədi. Çünki, özü hamıdan çox günahkar idi. Atasının ürəyi xəstə idi, onu əsəbləşdirmək olmazdı. Həm də bilirdi ki, Sona xanımı heç kəs yolundan döndərə bilməyib, dediyini eləyib həmişə. Odur ki, atasını qucaqlayıb saçlarını oxşadı, üzündən öpüb:
-Sag ol ata, gedim bir az yatım.
Kərim kişi də bir az bu münasibətdən kövrələn kimi oldu. Rəhman öz otagına çəkildi. Aliyə, ortalıgı, pal paltarı yıgırdı. Rəhmanın gəlişini görüb anasıın onlara aldıgı hədiyyələri Rəhmana göstərmək istədi. Lakin Rəhmanı tutqun görüb duruxdu. Ona yaxınlaşdı. Qarşısında dayandı, diqqətlə üzünə baxdı, çox narahat oldu:
- Nə olub sənə? -dedi: -Rəhman başını qaldırıb həyat yoldaşının üzünə baxdı, nə qədər günah içində oldugunu və bu gözəlliyi burada qoyub getmək məcburiyətində oldugunu anlayaraq, Aliyəni bagrına basdı və hönkürərək