Toy məclisi çox gözəl keçdi. Qohumlar,qonşular, dostlar, tanışlar yaxşıca şənləndilər, doyunca oynadılar. Toy başlayandan bitənə qədər Aliyə və Rəhman qoşa əyləşərək ,bir-birinə baxdılar,danışdılar,sevgilərini bir-birinə bəyan etdilər. Sanki bu səs-küyü, bu çalıb oynayanları nə eşidir,nə görürdülər.Əlləri bir-birindən heç ayrılmırdı. Rəhman bu əlləri bərk-bərk tutaraq heç buraxmaq istəmirdi. Onları sevgi dünyalarından hərdən rəqsə dəvət edən qonaqlar ayırırdı. Qalan vaxt sanki bu sarayda bir Rəhman,bir də Aliyə vardı. Aliyə ag paltarda nura bürünmüş bir mələyə bənzəyirdi. Rəhmanın içi içinə sıgmırdı. Aliyəsinin gözəlliyinə saf qəlbinə məftun olmuşdu. O danışdıqca qəlbinin saflıgı daha da aşikar olurdu. Bu isə Rəhmanın ürəyinin dərinliyində, özünü daha da çirkab içində hiss etdirirdi.
Toy məclisi sona çatdıqdan sonra maşın karvanı Rəhmangilin evinə sarı yol aldı. Aliyə evinə gedirdi.Rəhmanla xoşbəxt olacagı o yuvaya...
Hamı harasa getmişdi. Bu evdə bir Rəhman bir də ag gəlinlikli Aliyə qalmışdı. Rəhmangilin evi Aliyənin çox xoşuna gəlmişdi. Onlara ayrılan otaq da Alinin xoşuna gəlmişdi. Pəncərəsi bagçaya açılırdı. Aliyə otaqları bir-bir gəzdi. Öz otagına gəldi. Rəhman da səssiz sədasız onun arxasınca gəzirdi. Aliyə danışır-danışır, Rəhman isə onu duymurdu, eşitmirdi. Sanki qulaqları tutulmuşdu. Hərdən qulagına bir səs gəlirdi: ”papa, ya lyublyu tebya!” (Ata,mən səni sevirəm!) Sərsəm adamlar kimi özünü bu səsdən uzaqlaşdırmaga çalışır, suçlu bir halda nə deyəcəyini, nə söyləyəcəyini bilmirdi. Sanki bir səddə çatmışdı, bu səddi keçmək, bir uca dag aşmaq kimi çətin gəlirdi ona. Aliyə anasıgilin verdiyi cehizə maraqla baxdı, hər şey zöqlə bəzədilmişdi. Hər şey-yerli-yerində idi. Pəncərəyə yanaşdı. Rəhman da onun yanına gəldi. Pəncərə açıq idi, bagçadan gələn qızıl güllərin ətri insanı valeh edirdi. Onlar üz-üzə dayandılar. Aliyənin gözəlliyi onu sanki bayaqkı qarmaqarışıq fikirlərdən silkələyib ayıltdı. Aliyəni bagrına basdı. Sanki ən qiymətli, ən əziz bir varlıq idi