Bu cür şirniyyatları birinci dəfə idi ki , Rəhmanın gətirdiyini görürdü. Dolmanı isə əvvəllər də görmüşdü. Sona xanım həmişə oğlu üçün bir qazan dolma büküb qoyardı çantasına. İndi isə bunları Aliyə etmişdi...
Aliyə Rəhmanın gedəcəyini bilib xeyli ağladı. Rəhman onu ovutmağa çalışdı.Öpüşlərə qərq etdi ,evin içində qucağına alıb, o tərəf bu tərəfə xeyli gəzdirdi. Onu qəh-qəhələrlə güldürənə qədər buraxmadı. Aliyəni sakitləşdirdi. İki aydan sonra qayıdacağına söz verdi. İşinin orda olduğunu anlatdı:
-Aliyəm, canım! Elə bilirsən mən getmək istəyirəm? Yox , mən də getmək istəmirəm. Səni qoyub getmək, sənsiz yaşamaq mənə necə çətin gəlir, bir bilsən. Səndən ayrı həyatı təsəvvür edə bilmirəm, gülüm. Amma neyləyək, axı mənim işim ordadır. Bu belə olmayacaq ki. Bu dəfə gedim, bir-iki ay işləyim gəlim, sonra gedib bir az da işləyərəm,bir yaxşı ev tapıb gəlib səni də apararam.
Bu sözlərdən sonra Aliyə bir az sakit olsa da, Rəhman gedəndən sonrakı həyat onu qorxudurdu. O, Sona xanımdan qorxurdu. Onun zəhmindən ,zabitəsindən, bir də ikiüzlü hərəkətlərini heç götürə bilmirdi. Lakin çıxış yolu yox idi. Əslində bunları, yəni Rəhmanın işinin orda olduğunu əvvəldən ona demişdilər. Bilirdi ki, toydan sonra hələ bir müddət burada qalacaq, lakin, yenə də bunu eşitmək və ayrılığın gəlib çatdığını bilmək ağır gəldi ona. Bu düşüncələrdən sonra Aliyə özünü ələ aldı. Bir az sakitləşdi. İnsan özü-özünü sakitləşdirdiyi kimi heç kim sakitləşdirə bilməzmiş. Bu belədir. Gərək insan mövcud vəziyyəti özü anlaya və dərk edərək hərəkət edə. Yoxsa, yaşam çox çətin olar.

Aliyə həvəslə paxlava bişirdi, şəkərbura bişirdi, Sona xanımın tapşırığı ilə bir qazan da yarpaq dolması büküb Rəhmanın sovqat çantasını hazırladı. Paltarlarını səliqə ilə yığdı. Məqam yetişdi. Ailə üzvləri bir-bir Rəhmanla görüşdü. Aliyə utanaraq ona əl uzatdı. Rəhman onun da əlini sıxdı. Əslində onlar bayaqdan yataq otağında görüşüb –öpüşmüşdülər, bir-birini bərk-bərk bağrına basmışdılar. Aliyənin kövrəlmiş üzünə xeyli