i baxmışdı Rəhman, göz yaşlarını silib, onu sakitləşdirmişdi. Lakin özünün də qəlbi qan ağlayırdı. Həyatın ona oynadıgğı oyun idimi, ya özü-öz həyatını belə qarışdırmışdı, anlaya bilmirdi.
Rəhman evdən çıxanda hamı həyətdə idi.Sona xanım oğlunu qucaqladı ,sonra dönüb Aliyəyə baxdı:
- Az, bir bəri gəlsənə, Aliyə! Necə də quzu kimi baxır,az ürəyimin başına niyə od salırsan,gələjək dana!Əsgər ha getmir.Gəlif bunu bir qucaqlasana ay cicim. Əyə, bax arxeyin get, bil ki, balam kimi baxajam Aliyənə. Belə, qoymaram darıxmağa. Hara getsəm özümnən aparajam. -Sona xanımın əl - ayağı yerə dəymirdi. Rəhman gedirdi. Yenə də Sona xanım öz xanımlığını edəcək, evləri pulsuz-parasız qalmayacaqdı. Getməmişdən isə, ikilikdə olanda Rəhmana belə demişdi:
- A bala, qan –qargışdı. Tanyanı da buraxıb eləmə. Balanın anasıdır. Nə ziyanı var ki. Onsuz da sənin orda qayğını çəkən, qulluğunu edən bir adam lazımdı. Gejə-günüz çöllərdəsən. Gələndə bir isti yemək, təmiz paltar tapmalısanmı. Di eliyir dana yazıq. Təmizcə də baladı. Gördüm ora gələndə, fikir verdim. Mən adama birjə dəfə baxaram. Onun səvəvinə qazanıfsan e, bu pulları. Onun köməyi olmasa indi çöllərdə min cürə xəstəlik tapmışdın. İndi get, yenə də ailən kimi yaşa, oglunu saxla. Balandı a bala, atma, günahdı. Bu da ki, burda qalsın hələ ki. Balam kimi, gözümün üstündə saxlıyajam. Bir-iki aydan bir gələrsən, könlünü alarsan. Sonra da uşaq olar, başı qarışar, sən heç yadına da düşməzsən. Son sözlərdən sonra Rəhman əsəbdən dişlərini qıcadaraq anasına baxmış, bir söz söyləyə bilməmişdi.
Beləcə onu yola salmışdılar.
Ruslan atasını qucaqlayıb yuxuya getmişdi. Otaq sakitlik idi. Tanya gələndən hələ Rəhmanla bir-iki kəlmədən başqa söhbət etməmişdi. Televizorun səsini aşağı edərək sakitcə tamaşa edirdi. Ruslanın yatdığını, Rəhmanın onun yerini rahatladığını görüb qalxdı. Onlara tərəf gələrək gülümsədi :
-Hə, ata-bala doydunuzmu bir-birinizdən? Bəlkə mənimlə də bir-iki kəlmə söhbət edəsən? Yoxsa elə bilirsən ki ,təkcə oğlun darıxıb sənin