Rəhman gedəndən sonra Aliyə bu evdə çox darıxmağa başlamışdı. Eltisi gəlib –getmirdi, qaynanası ilə küsülü idi. Evdə kiçik baldızı, qaynatası və qaynanası ilə yaşayırdı. Qaynanası sözünün üstündə duraraq gəlini anası evinə buraxmırdı. Hərdən ata-anası gələr,qızlarından hali olub gedərdilər. Onların bu gəlişi də Sona xanımı açmırdı. Ona elə gəlirdi ki, Aliyənin anası və bacıları gəlini öyrədəcək, ona pis xasiyyətlər aşılayacaqlar. Lakin onu düşünmürdü ki, hər bir qız anası övladının ağ günündən başqa nə istəyər ki. Lakin Sona xanım ətrafda baş verənləri görür, ailədəki problemlərin hamısının günahını qız analarında görürdü. Onun böyük qızı ailə qurduğu oğlanla ta evliliyinin ilk günlərindən, oğlanın ata-anasından ayrı yaşamışdı. Oğlan sakit təbiətli, çalışqan ailəsinə bağlı bir adam idi. Öz ata-anasının yanına nadir hallarda gedərdi. Onlar kənddə yaşayardılar. Asif isə rayon mərkəzindən ev alıb, həyat yoldaşı ilə orada yaşayırdı. Ailənin hər işini Sona xanım həll edərdi. Ailədə heç bir söz-söhbət yox idi, sakit bir ömür sürürdülər. Sona xanımın yeznəsi çox utancaq idi, onun bir sözünü iki eləməzdi. Sona xanım da elə düşünürdü ki, bu qızının ailəcanlı, sakit təbiətli olmasından irəli gəlir. Lakin burda səbəb onların qabağına çıxan yeznənin belə sakit və hər şeyə qane olan bir insan olması idi. Odur ki, düşünürdü ki, gəlin də qızı kimi sakt olmalıdır. Orasını başa düşmürdü ki, onun qızı qaynana yanında yox, elə demək olar ki, öz anasının əhatəsində yaşayır. Kefi istəyəndə anasıgilə gəlir, qalır, hara getsə anası ilə gedərdi.
Aliyə öz səliqə səhmanı, biş-düş bacarığı, işgüzarlığı ilə ad-san qazanmışdı qohum- əqraba içində. Hamı bu qızın bu qədər çalışqan olmasına heyrət edirdi. Günün bütün vaxtnı ev işlərinə, nə isə yeni bir şey öyrənməyə sərf edirdi. Günləri, saatları sayaraq Rəhmanın gəlişini gözləyirdi.
Rəhman tez-tez Aliyəyə zəng edər, halını soruşardı. Onsuz darıxdığını və tezliklə gələcəyini deyirdi. Bu Aliyəni sevindirsə də, Sona xanımı qıcıqlandırır,