Rəhmanın telefon danışığına xərclədiyi pula heyifi gələrdi. İlk vaxtlar dillənməsə də, sonralar Aliyəyə söylənirdi:
-Danışanda bir az qısa danışmaq olmur? Daha denən qazandığını da telefona verər. Gələcək də, nə hala qalıfsınız?
Aliyə dillənməz, qıpqırmızı olardı.
Tanya isə Rəhmana əvvəlkindən də mehriban idi. Tez-tez Aliyəni soruşar, tezliklə onun yanına getməyi məsləhət görərdi. Bəzən Rəhman bunun səbəbini heç anlamaz, onun bu qədər fədakar olmasının nə ilə bağlı olduğunu düşünərdi. Bunun səbəbi isə Tanyanın təkliyi idi. Onun anası çoxdan ölmüş, atası isə yaxın vaxtda dünyasını dəyişmişdi. Odur ki, bütün bunlar nə qədər ağır olsa da, Tanya dözür, övladını tək böyütməyə qorxurdu. Düşünürdü ki, əgər Rəhman bizi atmırsa, mən nə deyim ondan ayrılım.
Beləcə bu gəlmə-getmələr xeyli uzandı. Rəhmanın gəlişinə Aliyə sevindi, gedişinə Tanya kədərləndi və sonra əksinə, Tanya sevindi, Aliyə kədərləndi.
Rəhman qapıdan girəndə axşamüstü idi. Aliyə bağçanı suvarırdı. Əkdiyi gülləri, meyvə ağaclarını hamısını suvarıb qurtarmışdı. Ayaqları və paltarının ətəyi su idi. Qapının səsinə həyətə gəldi. Rəhmanı görüb həm sevindi, həm də heyrət etdi. O bu dəfə xəbər vermədən gəlmişdi. Sona xanım qızıgildən gəlib həyətdə oturmuşdu. Aliyənin bağçada işlədiyini görüb danışmağa bəhanə tapmamışdı. Aliyə nə qədər təmizkar, səliqəli olsa da, Sona xanım onun işini artırmağa bir səbəb tapar, söylənərdi. Kərim kişi bunun üstündə neçə dəfə onu danlasa da xeyri yox idi. İndi Rəhman içəri girəndə Sona xanım da məəttəl qaldı. Oğlunun bu xəbərsiz gəlişi onu çaşdırdı. Ayağa qalxıb oğluna sarı getdi:
-Ayə xoş gəlifsən, anan ölsün, bə niyə belə qəfil gəlifsən? Niyə xəbər vermirdin hazırlıq görək, a bala?-deyərək oğlunu qucaqlayıb öpdü. Sonra qəribə bir baxışla dönüb bağçadan gələn Aliyəyə baxdı:
-A bala, bax bu da adamı eşitmir ha. Min dəfə deyirəm, a qızım, bu qədər işləyib özünü yorma. Kim var ki, bu qədər əziyyət çəkirsən. Savaxdan giribf o bağçaya suynan oynayır- gözaltı onun yaş paltarlarına