a baxıb sözünə davam etdi:- Pal-paltarını isladıb, ayağını isladıb. Deyirəm, ay qızım, qoy dursun, sabah suvararsan, denən məni eşidirmi?
Eşitdiyi sözlər Aliyəni heyrətləndirmədi. O, bu kimi söhbətlərə öyrəşmişdi. Rəhman isə gördüyü mənzərədən və anasının sözlərindən heç nə anlamadı. Necə ola bilər ki, Aliyə kimi anlayışlı bir qız, anasının sözünü eşitmədən axşamın bu çağınacan su işi ilə məşğul olur. Lakin Aliyə elə bir gözəl görkəmdə idi ki, bu halı ilə də ona heyran olmamaq olmurdu. Saçları dağılmış, üst- başı islaq, suda islanmış ayaqları daha da ağ görsənirdi. Rəhman ümumi salamlaşaraq yuxarı atasının yanına keçdi. Atası eyvana çıxmışdı səsə. Görüşdülər, qucaqlaşdılr. Evə keçdilər. Sona xanım Aliyəyə sarı dönüb qəzəbli səslə dedi:
-Get üst – başını dəyiş, özünü elə isladıbsan ki, guya böyük iş görmüsən. Çəkələklərini də dəyiş, ayağına corab geyin. Bundan başqa iş görən yoxdu guya!
Aliyə tələsik paltarını dəyişdi və bişirdiyi ləzzətli yeməklərindən süfrəyə düzdü. Kərim kişi bığaltı gülümsəyərək gəlininə dedi:
- Ay qızım, səni ağ günlər gör. Sayəndə Rəhmanımı tez-tez görəsi olduq. Yoxsa aylarla üzünə həsrət idik. Aliyə gülümsəyərək cavab verdi:
- Sağ ol, ata. Hə, gəlib sizi sevindirir.
Kərim kişi gəlinin utancaq üzünə baxıb dedi:
- Elə hamımızı, başına dönüm.
Kərim kişi çox ağrıyırdı son vaxtlar. İynə dərman da kömək etmirdi. Rəhman indi ordakı həkimlərin məsləhəti ilə atası üçün başqa dərman alıb gətirmişdi. Kərim kişi iki dəfə infarkt keçirmiş, lakin həkimlərin köməyi ilə sağalmışdı. İndi isə deyəsən daha ürəyi sözünə baxmırdı.
Onlar öz otaqlarına keçəndə artıq Kərim kişi yatmışdı. Aliyə Rəhmana sığınmışdı. Rəhman onu sevib oxşasa da, həm də bir az danlamışdı:
- Niyə özünə baxmırsan hə? Demirsən, xəstələnərəm. Ayaqlarını niyə isladırsan? Axı səni çox sevirəm, Aliyəm. İstəmərəm ki, sən ağrıyasan.- Aliyənin fikri isə başqa yerdə idi. O hamilə idi. Bunu Rəhmana deməyə hazırlaşırdı. Rəhman isə hələ də bayaqkı söhbətini bitirməmişdi. Birdən Aliyə əli ilə