onun dodaqlarına toxundu və düz gözlərinə baxdı:
-Rəhman, mən hamiləyəm!-dedi,- həyəcan dolu gözləri ilə ona baxdı.
Rəhman çaşıb qaldı, sevindi, həyəcanlandı. Ürəyi tez-tez döyünməyə başladı. Lakin indi özünü günahkar hiss etmirdi. Tanyanın ona verdiyi sərbəstlik ona azad nəfəs almaq imkanı vermişdi. Artıq həyatını bir yoluna qoymağı bacaracaqdı. Sürətlə ayağa qalxdı, Aliyəni qucağına aldı, evdə həmişəkindən daha çox sevgi ilə, daha həyəcanla fırlatdı, öpdü, oxşadı:
- Aliyəm, bu nə xoş xəbər oldu. Məni necə sevindirdin. Ay Allah, sənə çox şükür! Mən xoşbəxtəm, Aliyəm!
Onlar gecədən xeyli keçənədək söhbətləşdilər. Aliyə gözləyirdi ki, Rəhman bu dəfə ”səni də özümlə aparacağam” - deyəcək, amma demədi . Aliyəsini bağrına basıb şirin bir yuxuya getdi...

...Kərim kişi Rəhmanın övladını görmədən bu dünyadan köçüb getdi. Sona xanım daha zalımlaşmağa, Aliyə ilə pis yola getməyə başladı. Lakin Aliyə heç vaxt bu barədə Rəhmana bir söz demirdi. Çünki, Sona xanımdan qorxurdu. Bilirdi ki, desə o elə sözlərlə bu işlərin altından çıxacaq ki, Aliyə pis vəziyyətdə qalacaq. Ona görə də susmağı üstün tuturdu.
- Aliyənin hamiləliyini eşidən Tanya qısqanclıqdan alışıb yandı. Artıq Rəhmanın oğluna olan sevgisinin azalacağından qorxdu. Çox fikirləşib, yenə də dözməkdə gördü çıxış yolunu.
Aliyənin oğlu olmuşdu. Hamı sevinirdi. Uşaq eynən Rəhmana bənzəyirdi. Qara gözləri, uzun kiprikləri, qapqara saçları var idi. Lakin saçları eynilə Aliyəninki kimi qıvrım idi. Xəbəri alan Rəhman yenə də evə gəlmişdi. Axırıncı dəfə atasının dəfninə gəlmiş, atasının qırxı çıxana qədər burada olmuşdu. Sona xanım bu müddəti neçə dəfələrlə Aliyə ilə Rəhmanı az qala üz-üzə qoymuş, olub - olmazla Aliyəni günahlandırıb, Aliyəni Rəhmanın gözündən salmağa çalışmışdı. Rəhman birtəhər dözsə də, bəzən Aliyə ilə sözləşmişdi də. Onların araları pis olanda Sona xanımın sanki çiçəyi çırtlayır, Rəhmana özü qulluq edir, pərvanə kimi oğlunun başına fırlanırdı. Aliyə belə günlərdə Allaha yalvarır, səbr