Aliyə oğlunu sakitləşdirə bilmirdi. Uşaq sanki son nəfəsi imiş kimi çığıraraq ağlayırdı. Səsə oyanıb gələn Rəhman kömək etmək istəsə də, heç nə əlindən gəlmirdi. Sona xanım səsə gəlmişdi. Yuxulu və əsəbi səslə Aliyəni danlayırdı.
- Bir uşağa da baxa bilmirsən. Nə oldu, səndən başqa uşaq doğan yoxdu, camaatın uşağı niyə belə ağlamır. Bəlkə qolunu, qılçını çıxarmısan. Sabah açılan kimi sınıqçıya göstərək.
Özünü itirmiş Aliyə bilmirdi nə etsin, nə desin. Rəhman isə sabah həkimə getmək haqqında düşünürdü.
Onlar çox həkimlər gəzdilər, uşağın dərdini bilən omadı. Axırda Rəhman Aliyəni uşaqla birlikdə Rusiyaya aparmaq qərarına gəldi. Bu xəbərdən Sona xanım çox əsəbləşdi. Lakin onlara mane ola bilmədi. Rəhman övladının fəryadına dözə bilmirdi.
Getməzdən əvvəl Rəhman Tanya ilə telefonla danışmışdı. Ona hər şeyi başa salmışdı. Tanya Rəhmanın bu təşvişinə, bu həyəcanına biganə qala bilməmişdi. Ona etiraz etməmişdi. Onlar gələnə qədər tanınmış uşaq həkimi tapmış, vəziyyəti danışmışdı. Həkim xəstə uşağı qəbul etməyə razılıq vermişdi.
Təyyarədən enən kimi birbaşa uşaq xəstəxanasına getdilər. Tanya onları orada gözləyirdi.
Xəstəxananın dəhlizi səliqəli və işıqlı idi. Divarda məşhur həkimlərin rəsmləri asılmış, dəhliz boyu gül dibşəkləri düzülmüşdü. Aliyə isə sanki bunları görmür, yalnız balasını xilas edə biləcək həkimi görmək istəyirdi. Onlar bir tərəfdə əyləşmişdilər. Körpə Ramil tez-tez yuxuya gedir, tez də ayılır, sanki ağrılar içində imiş kimi qurcalanırdı. Bir azdan həkim Tanya ilə göründü. Aliyə Tanyanı da xəstəxananın işçisi sandı. Həkim içəri çox adam olmaz deyərək öz kabinetinə keçdi. Rəhman uşağı Aliyədən aldı:
-Sən otur, Aliyəm, həm bir az dincəl. Tanya ilə mən həkimlə danışaq görək nə deyir.
Aliyə özünü o qədər itirmişdi ki, nə ona diqqətlə baxan, səliqəli geyinib, daranmış bu qadını görürdü, nə də kim olduğu ilə maraqlanırdı. Bircə balasını tez sağalda biləydilər, deyə düşünürdü.
İçəri keçdilər. Həkim uşağı müayinə etdi. Üzünü Tanyaya tutaraq dedi