anadangəlmə beyin qan dövranı pozğunluğu var idi. Həkim bildirdi ki, uşaq xəstəxana şəraitində müalicə olunmalıdır. Odur ki, yenə də hələ ki, Tanya xəstəxanada uşağın yanında qalmalı idi. Rəhman həkimlə söhbət etmiş, onu razı salmış və razılaşmışdılar ki, hər gün iki saat Aliyə gəlib körpəsinin yanında qala bilər.
Günlər keçir, müalicənin xeyri olmurdu. Aliyə ağlayır, sarsılırdı. Tanya onu sakitləşdirmək istəyir, qeydinə qalırdı. Bir tərəfdən də Aliyə sıxılırdı ki, Tanya onun bu qədər əziyyətini çəkir. Bu müddət ərzində onlar sanki iki ən yaxın adama çevrilmişdilər. Aliyə bir neçə rus dilində sözlər də öyrənmişdi. Onların belə mehribançılığından bəzən Rəhman utanır, bəzən də sevinirdi. Artıq Aliyə Ruslanla da tanış olmuşdu. Bir dəfə Rəhmanla xəstəxanaya gələndə Tanyanın rəfiqəsi Ruslanla Tanyanın yanına gəlmişdilər. Rəhmanı çətin vəziyyətdən Tanyanın rəfiqəsi Sveta çıxarmışdı. O Ruslanı götürüb, tələsdiyini bildirərək, xudafizləşərək getmişdi. Tanya və Rəhman həsrətlə oğullarının arxasınca baxa-baxa qalmışdılar. Lakin Aliyənin fikri oğlunda olduğundan bunların heç birini duymamışdı.
Axşamdan Aliyə yuxuya gedə bilmirdi. Ramilin bugünkü halı onu çox məyus etmişdi. Körpə demək olar ki, bir damcı süd belə əmə bilməmişdi. Hərarəti tez-tez yüksəlmişdi. Hər dəfə iynə vuraraq vəziyyəti normallaşdırmışdılar. Rəhman tez-tez dəhlizə çıxır, göz yaşları axıdırdı. Həkim artıq heç cür kömək edə bilməyəcəyini desə də, Rəhman ümidini üzməyərək bu gecə də Ramili xəstəxanada saxlamışdı. Aliyəyə isə bu barədə heç nə deməmişdi.
Səhər açılar- açılmaz telefon səsləndi. Aliyə səhərə yaxın yuxuya getsə də, səsə oyandı. Rəhmanın hönkürtüsünü eşidib onun yanına qaçdı. Rəhman artıq danışmırdı, ağlayırdı. O, Aliyəni qucaqladı. Aliyə isə nə baş verdiyini anlayıb huşunu itirdi. Onların ilk övladı, sevgilərinin nübarı